วันนี้... เมื่อซักครู่.. ไปเอารูปให้น้องหนู และ..เราก็แอบดู *เลววววววววว*

น่ารักอ่ะ.. เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารักเอี๊ยๆ ..

เดี๋ยวพรุ่งนี้ตอนเอาไปให้ จะขอให้อัดเพิ่มให้หน่อย น่ารักมาก..

ตอนได้มาเราก็งงว่าพนักงานอัดเค้ามองอะไรในรูป มองนานมาก..

แล้วก็หันมาส่งแล้วบอกว่า " รีทัชสวยนะ " เราก็รับมายิ้มๆ

แต่พอเอามาดู...เกิดอาการยิ้มไม่หุบ ไม่ใช่คนรีทัชเองหรอก แต่รูปมันน่ารัก...

น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกก ดูแล้วต้องยิ้มอ่ะ ยิ้มแบบไม่อายสายตาใคร มันน่ารัก มันใส น่ารักจริงๆคนๆนี้

ถามว่าหนูหน้าตาน่ารักมั้ย ต้องบอกว่าหน้าตาน่ารักมาก เฟรินติดใจตั้งแต่เข้าปีหนึ่ง เฟรินชอบหนูมากกว่าฝ้ายอีก

แต่ที่มากกว่านั้นคือ หนูน่ารักเพราะตัวหนูเอง ..

 

.. คนบางคนน่ารักเพราะตัวเล็ก แปลว่าไม่ตัวเล็กก็อาจจะไม่น่ารัก ..

.. คนบางคนน่ารักเพราะตาโตสดใส แปลว่าถ้าอดนอนตาไม่ใสก็ไม่น่ารัก ..

.. แต่หนูน่ารัก เพราะหนูน่ารัก มันแปลว่า ต่อให้หนูตัวไม่เล็ก ตาไม่ใส อดนอนทั้งชาติ ตราบเท่าที่สาระในตัวหนูไม่เปลี่ยน หนูก็ยังน่ารัก ..

 

ถ้าเฟรินเป็นผู้ชาย เฟรินไม่ยอมให้ถึงมือม่อนหรอก ( เลวแล้ว )

แต่เพราะเฟรินไม่ใช่ผู้ชาย เฟรินจะไม่ยอมให้พี่ก้องตกถึงมือใครหรอก ( เลวกว่า. เอ้ยยยยยยยย ไม่เกี่ยว !!!!!!!!! )

 

รูปหนูกับตัวหนู มันทำให้เฟรินคิดอะไรบางอย่างออก ..

หนูไม่ได้พูดอะไรหรอก แค่บอกว่าช่วยไปเอารูปให้หน่อยได้มั้ย...

หนูพูดมันเบาๆ แสดงความเกรงใจแบบสุดๆ มันไม่ใช่การแสดงความเกรงใจให้ดูน่ารัก แต่มันทำให้รู้สึกว่าตัวกูน่ากลัว ( ไม่ใช่ ! )

เฟรินไม่รู้หรอกว่าปกติ ชีวิตประจำวันหนูเป็นยังไง เฟรินไม่ใช่คนที่จะไปนั่งคลุกคลีกับใครได้บ่อยๆนาน โดยเฉพาะคนเงียบๆอย่างหนู

สังคมเราสองคนก็ดูต่างกันแล้ว แต่ท่าที่เห็น หนูเป็นคนน่ารักมาก หน้าตาน่ารัก ตัวนิดเดียว พูดจาเบา (หน้าห่างจากม่อนไม่เกิน 2ซม.)

มีโลกส่วนตัว แต่เป็นมิตร หนูไม่อวดตัว ทุกอย่างรอบตัวหนูดูเหมือนมันหมุนไปอย่างเงียบๆ หนูวาดรูปเงียบๆ อ่านหนังสือเงียบๆ

มันหมุนไปเรื่อยๆ หันไปมองกี่ทีก็สบายตา แล้วก็ยิ้มได้ ต่อให้ไม่ต้องเข้าไปมีส่ววนร่วมด้วยก็ตามที

หนูพร้อมจะแบ่งโลกของหนูให้ทุกคน ( อย่างน้อยหนูก็แบ่งให้เฟริน ) ตราบเท่าที่คนๆนั้น ถามถึงโลกของหนู

แต่หนูไม่เคยเอาโลกของหนูมาทำให้มันปนเปื้อนจากโลกของคนอื่น ไม่พูด ไม่อวด แล้วโลกของหนูก็หมุนไปอย่างเงียบๆเหมือนทุกๆวัน

 

การมาอยู่คณะนี้ทำให้หนูยิ้มตาโหล แต่หนูก็ยิ้มน่ารักกว่าใครทุกคน

หนูยิ้มใสๆ ไม่ใช่ใสซื่อบริสุทธิ์ประเภทไร้สารเจือปน แต่มันใสเพราะใจของหนูมันใส..ก็แค่นั้นเอง.. เฟรินชอบรอยยิ้มของหนูมากๆเลยนะ ^____^

ถ้าใครเข้ามาอ่านในนี้ ฝากบอกหนูด้วย ว่าหนูน่ารัก เอ๊ะ ! ทำไมไม่บอกเองน่ะหรอ.. เฟรินบอกบ่อยจนเค้าเบื่อแล้วมั้ง

 

จำได้ว่าเคยพูดลอยๆ ตอนหนูเดินมาว่า "คนหน้าตาดีมีชัยไปกว่าครึ่ง"

ม่อนก็หันมาแล้วหัวเราะยิ้มๆ แต่หนูทำหน้างงๆง่วงๆ เออ... ขนาดง่วงขนาดงง มันก็น่ารัก..

 

น่ารักว่ะ คนเรา ฮึ่ย !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

สรุปว่า.. วันนี้เรายกนิขขิคุงให้น้องหนูอย่างนั้นหรอ ????? ไม่ใช่หรอก ! ! !

นายไม่รอดแน่นิขขิคุง ! @ !

 

พูดถึงเรื่องของตัวเองบ้างดีกว่า หึ หึ หึ

เมื่อคืนนอนซมเป็นวัวป่วย งานการไม่เดิน ( วันนี้มันก็ยังไม่เดิน )

เริ่มเซ็ง au pon pain ทำไมเด็กรับบริจาคมันเยอะจัง เจอโคดบ่อย.. ทำให้ได้ทำบุญบ่อยนะช่วงนี้ --*--

 

ถ้าทำบุญบ่อยแล้วจะมีความสุขมั้ย ? หรือไม่เกี่ยว ? ถ้าไม่เกี่ยววันหลังได้ไม่ทำ --*-- ( เลวมาก )

ก็รู้หรอกว่ามันแพง แต่อยากกินผักดีๆ ผักตลาดมันขมแล้วมันก็เหม็น ไม่ชอบแบบผัดๆด้วย บางทีซื้อมาแล้วเหมือนกินเศษผักเลย --*--

เฟรินเรื่องมากนะ.. จริงๆแล้ว.. เรื่องมาก มากๆ ชอบของดีๆ เวลากิน ซื้อ หรือใช้ของไม่ดี จะรู้สึกเหมือนเอาวันเวลาไปทิ้งขว้าง...

เพราะงั้น ถ้ามีเวลา หรือโอกาส เฟรินจะยอมเสียเงินว่ะ.. แต่คงไม่บ่อยหรอก ไม่ได้รวยขนาดนั้น T__T

 

ถ้ารวยก็ดีเด่ะ ! ! ! 

หลังจากที่ตัวกระผมเองทำตัวเลวโฉดมาแสนนาน ..

วันนี้ ด้วยธุระของท่านพ่อ กระผมเลยได้ไปตระเวณทำบุญตามวัดวาต่างๆ ..

ทั้งที่จุดประสงค์หลักมันแค่เพียง .. ถ่ายรูปพระอุโบสถให้หลวงพ่อวัดท่าเคย -- --

 

แต่ว่านะขอรับ.. อากาศในตอนนี้.. มันเรียกว่าหน้าหนาวได้อย่างไร ! ! ! T_T

กระผมไม่เข้าใจเลยซักนิดเดียว OOoo(T___T)ooOO

และเพราะเหตุที่ว่า..ตัวกระผมที่ซึ่งแพ้อากาศ.. ผมเลย.. แทบน็อค --*--

จะอ้วกไปหลายช็อตอยู่ --*--

 

นั่นแหละครับ สถานที่ที่เรียกว่า - ประเทศไทย - ล่ะ

 

ยังคง..ไม่ยอมทำงานทำการ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

จะพยายามทำให้เป็นอย่างที่พูดนะ... ถึงจะเริ่มทำคอนไปบ้างแล้ว..

แต่.. เหลืออีกเยอะ และ..ดีไซน์ยังไม่ได้แตะ --*--

แต่คินดะอิจิจบไปอีกเล่ม... T_T

 

พูดถึงคินดะ.. ไอ่เรารึก็อุตส่าห์วางใจ ว่ามันไม่มีเรื่องผี... จอร์จ.. ผีโผล่มาเล่ม 6..

 

. .ไ ม่ ก ล้ า ปิ ด ไ ฟ น อ น กั น เ ล ย ที เ ดี ย ว . . T________________T

 

เมื่อวานอ่าน นานะ เล่ม 13... สรุปทั้งเรื่องไม่มีใครน่าสงสาร.. แม่งหาเรื่องใส่ตัวเองกันทุกชีวิต -- --

แต่เค้าชอบประโยคที่ว่า..

 

.. แม่จะไม่ยอมแต่งงานกับคนที่ไม่ยอมให้มางานวันเกิดชินจังหรอก..

 

ดีว่ะ ถ้ามีใครมาให้ความสำคัญกับเราขนาดนั้น --*--

แต่ถ้าให้พูดก็คงสงสารทาคุมิ.. ท่าทางจะแบกรับเรื่องหนักๆเอาไว้เป็นนิสัยไปแล้ว..

 

พี่ซาบอกว่าชอบ ภาษาที่คุยกับนิขขิคุง กวนโอ๊ยดี *หัวใจ*

ดีจังๆ @(> w <)@ ~

 

เปลี่ยน BG และ BGM แล้ว.. เพื่อให้เข้ากับหน้าหนาว (ที่แม่งไม่หนาว T_T)

พูดให้ตายว่าปวดใจกับนิโนมิยะ.. แต่สุดท้ายก็ต้องกลับมาที่นิโนมิยะอยู่ดี..

 

พี่ซาบอกว่า น้องไม่ได้เย็นชา แต่น้องเลือกที่จะเฉยชา..

ผมเองไม่รู้หรอกว่าจริงๆแล้วนิโนมิยะเฉยชา หรือเย็นชา..

เพราะใจใครก็ใจใคร.. เฟรินไม่รู้หรอก..

แค่ใจเฟริน เฟรินยังไม่รู้เลย จะให้ไปรับรู้ ไปรับผิดชอบใครคนอื่นน่ะ มันมากไป..

เฟรินเจ็บ.. เรื่องมันก็แค่นั้น . . .

พอเถอะ.. ปล่อยมันไป..

 

จริงๆแล้ว..วันนี้ต้องไปถ่ายรูปวัดกับพ่อ..

แต่สุดท้ายก็เลื่อนไปเป็นพรุ่งนี้.. นัดไม่เป็นนัด..

ฟังดูใจแคบเนอะ.. อืม..ผมมันใจแคบ

ใจเฟรินมันเล็กนิดเดียว จะบีบก็ตาย จะคลายก็รอด..

แล้วคุณจะให้ผมปล่อยให้คุณทำร้ายใจกันง่ายๆหรอ ?

มากไปหน่อยมั้ง ??

 

.. เราสัญญากับนายแล้วนิขขิคุง ว่าเราจะเข้มแข็งขึ้น.. เราจะไม่ทำร้ายตัวเองด้วยเรื่องหนักหัวของคนอื่นอีกต่อไปแล้ว ..

 

.. ทุกอย่างมันคงดีขึ้นในซักวัน.. ไม่ว่าวันนั้นจะมาถึงเมื่อไหร่ ผมไม่ยอมตายนิ่งอยู่อย่างนี้หรอก.. นิขขินายรู้ ชั้นรู้.. เพราะนายคือชั้นและชั้นคือนาย

นายรู้ดีในทุกอย่าง นายจดจำในทุกอย่าง .. เหมือนชั้น..ที่รู้ดีในทุกอย่าง เข้าใจในทุกอย่าง และเจ็บปวดเสียใจไปกับทุกอย่าง..

 

.. ถ้าก้าวข้ามมันไปไม่ได้ .. นายรู้คำตอบของมันดีอยู่แล้ว..

นอน... แล้วเราก็นอน --*-- งานการไม่มีให้ทำรึยังไง !! --*--

คนอื่นโดนพิรัลยาวางยา แต่เราโดนคินดะอิจิวางยา ( ; ^ _ ^ A

 

ในที่สุดน่ะนะ... wind-up bird ก็จบซักที ถ้าจำไม่ผิด720หน้า..

จำนวนหน้าบวกความเรื่อยเปื่อยของมัน..อ่านไปกี่เดือนวะกู

โดนคั่นด้วยคินดะอิจิไป 2เล่ม.. ( ไอ่นี้ก็เป็นหนังสือปกน่ากลัวดีเด่น )

วันนี้..ด้วยความไม่อยากทำงาน.. เราเลยอ่านไปอีกหน่อยนึง.. T__T

( แล้วงานมันจะเดินได้เมื่อไหร่ ? ) OOoo(T___T)ooOO

 

วันนี้อาจารย์ชัยสิทธิ์พยายามจะเตือนสตินักศึกษาทั้งหลายว่า..

ปี 3 แล้ว โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว... คิดได้แล้วว่าจบไปจะทำอะไร ??

เราก็นั่งงงกันว่า..อะไร มันคืออะไร ??? กำลังพูดถึงอะไร ?? แล้วให้คิดถึงอะไร ??

แล้วเราก็ถึงบางอ้อเมื่อเวลาผ่านไปซักครึ่งชั่วโมงได้...

เค้าพูดการตั้งใจเรียน เรื่องทุน แล้วก็งาน.. บางทีพอจบไปแล้วเพิ่งคิดได้มันก็สายเกินไป

... เราก็..จะพยายามตื่นมาทำงานนะ.. จะพยายามไม่หลับ -- -- ( ยากเย็นชะมัดเลย T_T )

 

ว่าจะเล่าเรื่องนี้ให้นิขขิคุงฟัง...

สิ่งที่เค้าชอบคนๆ นี้น เพราะวิธีปกป้องคนของเค้า.. เราจำได้ตั้งแต่อยู่กลุ่มเดียวกันจนถึงจูรี่.. เราชอบเค้าว่ะ..

เค้าไม่ได้ออกตัวปกป้อง แต่เค้าเลือกที่จะดึงความสนใจจากอ.มา ให้

ให้เราได้มีเวลาคิด แล้วก็ทำมันด้วยตัวเราเอง ..แล้วก็แสดงความเป็นห่วงในตอนหลัง.. ฮึ่ย ! เรารักนายว่ะ ! *หัวใจ*

พอเถอะ..ก่อนจะเพ้อไปมากกว่านี้ T_T

 

งานการไม่ทำชิมิ ???????????????????????????????????????????????????????????????????

เปล่า... พายุไม่ได้ใจร้ายมากขึ้น มันใจร้ายเท่าเดิม.. เราแค่อยากจะพูดเท่านั้นเอง...

เมื่อวานลืมพูดถึงอาจารย์องอาจ.. เปล่า.. เค้าไม่ได้ทำอะไรเรา แต่ไม่รู้ดิ ตอนที่ได้ยินเสียงแล้วมันรู้สึกแปลกๆ แขยงๆยังไงไม่รู้

รู้สึกไม่ถูกชะตาอย่างแรงกล้า --*--

 

วันนี้...เราเริ่มต้นวันด้วย... เจแปนนนนนนนนนนนน

ท่าทางยูริซังจะติดใจ เธอชวนคุยไป 1ชม.เต็มก่อนจะเข้าเรื่องเรียน แต่สนุกดีนะ..

ท่าทางอยู่คนเดียวไม่ค่อยได้คุยกับใคร เพราะเธอพูดไทยไม่ได้ -- --

แต่Tsuruซัง... จะคอนนิจิวะอะไรกูทุกวัน คอนนิจิวะอย่างเดียว อย่างอื่นไม่พูด -- --

แล้ววันนี้ที่ไปเรียนนะ 10.00 กูขอโอฮาโย่ว่ะ.. อย่างง่วง ยูริซังยังว่าง่วงเลย -- --

( แต่ทซึรุซังเธอตาใสเปล่งประกายมากๆ โคตรมุ่งมั่นสรรค์สร้าง แต่งตัวก็โคตรเรียบร้อย )

 

วันนี้...คิดถึงพี่ก้อง ฮิ้ววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว \ ( ^ o ^ ) /

เบื่อ..สงสัยคงต้องเลิกแต่งฟิคเป็นการถาวรแล้วมั้ง ???

 

อ่านคินดะไปสองเล่มคั่นเวลา wind-up bird... จอร์จ เป็นหนังสือที่อ่านแล้วหลับ แล้วตื่นแล้วหลับ วงเวียนอะไรวะเนี่ย ?

 

ในที่สุดก็รู้แล้ว.. ว่าปลิวโทรมาทำไม ..เราลืมLaMYไว้ในห้องนั่นเอง ปลิวน้อยเลยเก็บมาให้

 

ขอบคุณที่จำได้ T____________T มันแพงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ( ; --__-- A

 

วันนี้ลาล่ะ นิขขิคุง

ทั้งไม่เข้าใจ และไม่พอใจ

 

1. ทำไมต้องทำบัตรเครดิต ?? ไม่เข้าใจ... แล้วฝ่ายผู้ใหญ่ก็เอาแต่ตามใจ...

แล้วพอนิสัยแม่งเสีย.. ก็เอาแต่พูดหลักการโน่นนี้.. จริงๆแล้วมันก็โตเป็นผู้ใหญ่ทั้งคู่..

พอกัน.. ไปไหนไปแพคคู่ ไม่มีห้ามไม่มีปราม.. อย่ามาบอกนะว่าห้ามไปก็ไม่ฟัง..

เพราะผมไม่เห็นคุณห้าม(ห่ะ)อะไรเลย.. ตั้งแต่ซื้อรถแล้ว.. ค่าโทรศัพท์ก็ที..

..ก่อนมีเรื่องไม่รู้จักห้าม พอมันมีเรื่องขึ้นมาจริงๆก็เอาแต่โทษเด็ก.. งี่เง่าว่ะ

ผมเองยังไม่มีใครมานั่งตามใจเลย.. เรื่องงานทุกอย่างก็ต้องจัดการเอง..

แล้วแบบนี้จะมานั่งน้อยใจไม่มีใครรัก ผมไม่น่าน้อยใจกว่าหรอ ??? แม่ง... เซ็ง

 

2. ผมนอนอยู่ไม่เห็นหรอ ?? จะคุยกันหรืออะไร เกรงใจไม่เป็น ?

โตป่านนี้แล้ว.. เรื่องแค่นี้คิดไม่ออกหรอ ?? หมาก็ที นี่คนอีกที ??

อย่ามาว่าว่าผมขี้หงุหงิดเกินเหตุ ในเมื่อคุณทำตัวแย่เกินเหตุ

 

3. เมื่อวานพี่กบโทรมาตอนสองทุ่ม วันนี้ปลิวโทรมาตอน 19.48 ..

เปล่า..ไม่ได้ไม่พอใจ แค่งงว่าโทรมาทำไม ??? SMA  ???

 

4. เพื่อนแม่... มารยาทไม่มีหรอ ? โตเป็นวัวเป็นควาย เดินเข้าบ้านคนอื่นมาหน้าตาเฉย

แล้วมีธุระกับแม่ ไม่คุยกันให้เรียบร้อยต้องใช้โทรศัพท์ผมโทร ?? โง่หรือ..เหี้ยเอ๊ยยยยยยย ! --*--

หงุดหงิดขุ้นแม็ก.. แล้วมาทำเป็นสั่งพี่นก คุณเป็นใคร ?? เจ้าของบ้านยืนหัวโด่อยู่นี่..

แล้วตอนจะกลีบเสือกไปแหย่ยูโรให้มันจะกัด ถ้าไม่ติดว่าเป็นลูกค้าแม่ กูปล่อยให้แม่งกัดไปแล้วไอ่ห่า --*--

อย่างเคืองอ่ะ --*--

 

แต่เรื่องที่น่าดีใจก็มีอยู่...

 

1. อ.อังค์ชวนเดต ! เปล่า..เค้าชวนไปดูตึกด้วยกัน

หาวันไม่ตรงกัน แล้วก็เลยบอกว่าจะไปวันไหนก็บอกแล้วกัน จะพาไป

 

2. วันนี้เจอหน้าฉิดชี่.. คิดถึงไอ่หมีควายตัวเท่าบ้าน มาสูบบุหรี่ให้กูดูก็ได้

มาก็ดีแล้ว.. ขอให้ตั้งใจเรียนซักทีเถอะเอ็ง.. ที่ผ่านมาไม่ใช่ว่าโง่ เก่งจะตาย

 

3. พี่เนยชวนดูหนัง... เยส เดตโน้ต... แต่เค้าอยากไปดูกับพี่ชาย T_T

 

4. พรุ่งนี้พี่ก้องมาตรวจแบบเช้า.. เสียดายมีเรียนภาษาญี่ปุ่น ไม่งั้นนะ !

 

ช่วงนี้กลับบ้านมาหลับทุกวันเลย ( ; ^ _ ^ A

ไร้ซึ่งความรู้สึกเชิงปรัญชา หรือวรรณกรรม...

ฟิคนอนนิ่ง.. และนิขขิคุงก็นอนนิ่งไม่แพ้กัน..

 

แต่ว่านะ.. มันก็เป็นสิ่งปกติของสิ่งที่เรียกว่า "ไดอารี่"ชิมิ ?

มันคือเรื่องราวในแต่ละวัน... เพราะงั้น..ถึงนิขขิช่วงนี้จะประหลาดกว่าปกติ เราก็จะช่างมัน ^____^

 

จริงๆ แล้ว.. ถ้าเป็นช่วงก่อนหน้านี้นานๆ อาจมีคนตั้งข้อสังเกตว่า..

ปกติเฟรินไม่ใช้สีสันแบบนี้ไม่ใช่หรอ ? ต้องคงconcept J-rock..

แต่ความจริงแล้ว..ตัวกระผมเองไม่ได้รังเกียจสีสันเลยแม้แต่น้อย

( เว้นเสียแต่ว่ามันจะเกินงาม --*-- ) และแม้แต่ในตอนนี้

เฟรินก็ไม่ได้รังเกียจสีทึมอึมครึมแต่ประการใด..

เพียงแค่คิดว่า..สีที่สว่างจะทำให้สบายตาก็เท่านั้น..

ในการใช้ชีวิต..เราไม่มีconceptหรอก.. เราเน้น function ^3^

 

วันนี้เพิ่งโดนจารย์อังทัก..ว่าอ้วนขึ้น..

จอร์จ.. ถึงขึ้นเสียself ไปเลยทีเดียว.

 

แต่งฟิคไม่ออก... --*--

 

06.11.20 edited

.. ทั้งที่ไม่คิดว่ามีอะไรขาดหายไปจากชีวิตที่ไร้ซึ่งสาระสำคัญใดๆ

แต่ถ้ามีทฤษฎีไหนบอกเอาไว้ว่า นุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่โหยหาแล้วล่ะก็

ผมเองก็ไม่ได้คิดจะปฏิเสธ.. ไม่สิ.. ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิสธเลยด้วยซ้ำ..

ความรู้สึกกลวงเปล่าที่แทรกอยู่ทุกขณะจิตมันตอกย้ำได้เป็นอย่างดี สำหรับสภาพจิตใจของผม..

.. ไม่ว่าจะเป็นวันนี้ หรือวันพรุ่ง แทบมองไม่เห็นความแน่นอนปรากฏชัดอยู่เลยแม้แต่เศษเสี้ยว..

ไช่ความรู้สึกหื่นกระหายกระวนกระวายแต่ประการใด หากแต่ความสำนึกในความว่างเปล่า

ท่ามกลางแก่นกลางของสิ่งที่เรียกว่า " ชีวิต " ..

เกาหลีมาเลยทีเดียว *หัวเราะ*

 

เปล่า..นั่นไม่ใช่ประเด็น.. สอ่งที่เราพูดถึงคือ ไดซากุคุง !

เพราะวันนี้เข้า JAT เลยได้เจอ พ่อหนุ่มกำลังป้อสาวอยู่.. จอร์จจจจจจจจ พี่เตยเเซวว่า thaijinpoi มากๆ *หัวเราะ*

เห็นด้วยว่ะ *หัวเราะอย่างบ้าพลัง*

เค้ากำลังป้อพี่ไออยู่.. เฟรินก็เลยแซวกับพี่เตยว่า ไอ ( 愛 ) หรอ ?? ไดคุงได้ยิน เธอตอบกลับในทันที !

愛。 。 愛してる。 。

จอร์จ...ใครมันเปลี่ยนวอลล์เปเอร์เป็นสีชมพูวะ .. ซะหวานเชียว..
เรา..ปล่อยให้เค้ามีโลกส่วนตัวไปก่อน... หันมาคุยกีบพี่เตยต่อ.. ( เปลี่ยนเรื่องดื้อๆ )
เราก็แซวๆ ว่าไปเรียนภาษาเกาหลีซะดีมั้ย ?
พี่เตยก็เลยหันไปถามไดคุงว่า แกรมม่ามันเหมือนกันใช่มั้ย ??
ไดคุงก็ตอบรับ ..แต่ออกเสียงไม่เหมือนกันนะ...
พี่เตย.. ยกตัวอย่างหน่อยสิ
ไดซากุซัง... ซารางเฮโยยยยยยยยยย *หันไปหาพี่ไอ*

จอร์จจจจจจจจจจจ กูเสียดายข้าวเช้า........................................................

เสร็จธุระก็นั่งดูโตโตโระไปเรื่อยๆ ปล่อยไดคุงไป แต่เท่านั้นแหละ ! ! !
เพราะอยู่ดีๆเครื่องมันก็ร้อน แผ่นเลยกระตุก ! ! !

กลับบ้านในบัดลล !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
พูดแล้วก็คิดถึงโตโตโระ ฝากเมษซื้อ techo ลายโตโตโระซะดีมิ ???

กลับมาเราก็อ่านwind-up bird ต่อ... แล้วก็หลับไป .. ตื่นมาก็ไปซื้อของให้พ่อ..  ( เข้าโหมดเคือง )
ไปซื้อที่วัตสัน... มันก็มีแถวให้ต่อซ้าย-ขวา สองแถว
ก็มีน้องนักเรียนม.ปลาย ต่อควบแถว เราเลยถามว่า..ขอโทษนะคะ ต่อแถวไหนคะ ??
เค้าก็.. *ชี้ทางซ้าย* แถวนี้ค่ะ
... แต่พอพนักงานแถวขวาเรียก.. เสือกแซงกูซะงั้น

ห่ะ ! อยากดับอนาถตอนอายุ 17หรอ ???? อย่ามาทำหน้าบ๊องแบ๊ง กูไม่รักมึงหรอก สัด !

แล้วเราก็ตื่นๆหลับๆ อ่าน wind-up birdต่อ.. จนตอนนี้ ^_____________^

ปลิววววววว ตัวจะให้เค้างานอะไรอีก เค้ามารอแล้วนะ ไม่ได้ชิ่ง !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

. . . อ ย่ า ม า รู้ ทั น เ ค้ า น ะ . . . o ( ^ __ --) V

เปล่า.. ไม่ได้มีญาติชื่อเอ๊..

แล้วเค้าจะพูดทำไมน่ะหรอ ?? เค้าก็ไม่รู้จะพูดทำไม *ฮา*

 

วันนี้น่ะนะ.. วันนี้น่ะ.. เค้าโชว์เหนือ.. เหนือเมฆ ..หมัดเทพเจ้าดาวเหนือ..

ด้วยการเล่าเรื่องผีเป็นภาษาญี่ปุ่น ! จอร์จ......

ไม่ใช่อะไร..แค่ท่องศัพท์ไม่ได้เอง.. เซนเซก็บอกว่า (ไม่เป็นไร ก็คุยกันเป็นภาษาญี่ปุ่น ถือเป็นการฝึก)

คราวหน้าจะท่องศัพท์ให้ได้นะ.. โกเมนเนะเซนเซ...

 

เสร็จแล้วเราก็ไปเอาคลิปที่สยาม.. จอร์จ.. อิคุตะคุง หล่อได้จังหวะ..ช่วงชิกำลังแผ่ว ตัวก็มาทวงใจ

พูดถึงเรื่องชิ.. เมื่อวานคุยกับพี่แป๊บเรื่องหมวย..

พี่แป๊บก็ปลอบว่า..

 

เฟริน..ไอ่หมวยมันก็เกิดเดือนเดียวกับพวกเรา เกิดใกล้ๆเรา เฟรินก็น่าจะรู้ว่าหมวยมันอ่อนไหว

แต่มันเป็นคนไม่ค่อยอะไร.. เรื่องไม่ดีมันก็ไม่อยากพูด ไม่อยากสนใจ จริงๆแล้วมันก็เซ็งแหละที่เลื่อนคอน

แต่มันไม่อยากพูดถึง...

 

เราก็.. เออ.. ตอนแรกก็คิดแบบนั้น แต่อยากได้ความมั่นใจไง ตัวพูดมาเค้าเลยมั่นใจ..แหะๆ

 

แต่ช่วงวันนี้ ( แปลว่าไม่กี่วันมานี้และช่วงนี้ ) เราก็โกออนอ่าน wind-up bird ต่อไปอย่างไม่ลดละ..

จบซักทีเถอะ เล่มหนาเท่าควาย ปาหัวแมลงสาบตายห่ะ .. อยากดู my girlต่อด้วย.. โหลดชิมาก็ยังไม่ได้ดู (แผลใจยังไม่หาย )

เห็นเก๋บอกว่า น้องนิ่มฝากความคิดถึง.. เอาเถอะ ก็ดีใจและแปลกใจ.. เพื่อนเมษ เพื่อนแม่ เราก็ต้องเรียกว่า น้า อ่ะเด่ะ ตัวนิดเดียวเอง..

 

ง่วงอ่ะ... โกออน งานระบบต่อปาย..

 

อ่อ.. เมื่อวานไปม. ไปห้องสมุด เราเลยซื้อ LAMYที่ใฝ่ฝัน

สีแดง 480.. แพง แต่ทำใจไว้นานแล้ว ในที่สุดก็ซื้อ กล่องเท่โคด.. ดีใจ + เห่อ มากกกกกกก อย่างไร้คำบรรยาย..

 

อยากอ่านฟิคอ่ะ..

วันนี้ ! วันนี้ล่ะวันนี้ ! ได้มาแล้ว ! จากแม่ทูนหัวของเราเอง มินนะ.. มาจิอุเรชิกัตตะ !!!

มันคืออะไรน่ะหรอ ?? นิกขิคุงอยากรู้มิ ???

ถึงนายไม่อยาก เราก็จะบอกนาย !!

มันคือซีดีของชิ พร้อมดีวีดีเมคกิ้งไงล่ะ ในที่เราสุดเราก็ได้ดูเมคกิ้ง.. ดีใจแม็กๆ *หัวเราะ*

ได้มาก็ดูเลย.. แหมครึ่งชั่วโมงขอดูชิ ไม่ให้เสียงานหรอก.. (จะพยายามให้เป็นแบบนั้น )

แต่หมวย..น่ารัก แต่ถึงแบบนั้น... เราก็ยังงอนอยู่.. ไม่มา ไม่พูดถึง ไม่สนใจ แบบนี้..เสียใจนะ

นิโนมิยะ.. เราไม่รู้หรอกว่านายคิดอะไร แต่ถ้านายไม่พูดอะไรออกมาเลย มันก็เกินกว่าความสามารถเราจะคาดเดาอะไรได้

เราเคยดีใจที่ตื่นมา กลับบ้านมา แล้วเราเจอหน้านาย.. แตอนนี้เราเจ็บปวดเวลาที่เห็นนาย.. เราอยากรู้.. จริงๆแล้วนายไม่อยากมา ไม่ได้สนใจพวกเราเลยหรอ นิโนมิยะ ?

 

พอเหอะ.. พูดเรื่องไม่ดีแล้วเดี๋ยวฝันร้ายอีก --*-- ignoreมันไป...

 

เรามาพูดถึงเรื่องของฝากกันต่อ .. นอกจากซีดีแล้ว.. เรายังได้ไทยากิคุงมาด้วย !!!

มันเป็น..เป็นอะไรไม่รู้ เรียกไม่ถูก แต่ตรงท้องใส่ของได้..น่ารักบักเขียดมาก ! (^_________^)

แม่สอดไส้ไข่พลาสติก ที่มีรูปเธอไว้ด้วย พร้อมอะไรซักอย่าง moral หรอ ???

มันพูดประมาณว่า take the time to see who you really are .. แนวนี้

เราไม่รู้ชัดว่าจริงๆแล้วแม่เราต้องการสื่ออะไรให้เรารู้.. แต่เรายังจำคำพี่ซาได้ ..

..เป็นตัวของตัวเองแหละดีแล้ว ต่อให้เราไม่รู้ก็เถอะว่าจริงๆแล้วตัวเราเป็นยังไง ใช้ชีวิตให้หัวเราะได้เป็นพอ ..

 

เราให้เกียรติของทั้งสองคำพูดนี้ เพราะเราไม่อาจชี้ชัดได้ว่าอันไหนเหมาะกับเราที่สุด ..

แต่มันดีทั้งสองอัน.. เราคิดว่าเรารู้ว่าเราเป็นแบบไหน ต้องการอะไร แล้วเรายังคงต้องการเวลาที่มานั่งคุยกับตัวเองยอยู่

แต่ในบางเวลา เราเองก็อยากมองข้ามอะไรๆ ไปบ้าง เพื่อให้ตัวเราเบาๆ ไม่คิดอะไรมาก ..

แต่เราเชื่อ ว่าเราไม่มีทางเปลี่ยนไปจากสิ่งที่เราเป็นไปได้ เพราะเราเป็นแบบนี้ และเราภูมิใจที่เป็นคนแปลกๆแบบนี้..

 

ช่วงนี้มีคน 2คนถามเราว่า..

" ถ้าไม่ชอบชิแล้ว.. ตัวยังจะคุยกับเค้ามั้ย ? "

ครั้งแรกที่เราได้ยิน เราตกใจ.. และไม่เข้าใจ

และพอเราถูกถามอีกครั้งจากอีกคน มันทำให้เรารู้สึกเบาโหวงในใจ..

พวกเรารู้จักกันด้วยชิ แต่เราไม่ได้คบกันด้วยชิ

เราคบพวกนายด้วยตัวเราและตัวนาย.. 

เรายอมรับ..ว่าถ้าไม่มีชิ เราคงไม่รู้จักกัน เราคงไม่เริ่มทำความรู้จักกับพวกนาย..

แต่นายรู้ นายเห็น คนที่ชอบชิรักชิ แต่เราก็เลิกคยเลิกคุย.. เพราะอะไร ?? พวกนายรู้

เพราะคนๆนั้นไม่ผ่านเกณฑ์ที่จะทำให้เราไว้ใจ แม้ว่าเค้าจะชอบชิ..

เพราะง้น ต่อให้นายไม่รักชิ ไม่ชอบชิ นายก็มีเรา

ไม่มีเรื่องขิให้คุย เราก็คุยเรื่องดงบังที่พวกนายชอบ เรื่องฝันร้าย เรื่องเปิดเทอม เรื่องเด็กตีกันบนรถเมล์

ตราบเท่าที่นายฟัง นายคุยกับเรา.. ต่อให้คนที่ชื่อนิโนมิยะ คาซึนาริมันตายจากโลกนี้ไป ..นายก็ยังมีเราอยู่ดี..

เรารักโทมะ เราชอบจองฮุน .. พวกนายไม่เคยว่าเราซักคำ

แล้วเราควรจะไปเบื่อ ไปเซ็งที่พวกนายชอบดงบังได้หรอ ??

นายยื่นไฟล์ดงบังมาให้ เราควรจะดีใจไม่ใช่หรอที่นายอยากให้เรามีส่วนร่วมกับนาย

นายจะกลัวอะไร.. นายเป็นเพื่อน เป็นพี่เรานะ.. คนที่เป็นแบบนั้น ต่อให้อยู่คนละขอบโลก

มันก็ไม่เปลี่ยนไปเพียงเพราะนายไม่ได้ชอบอะไรเหมือนเรา ..

เราไม่ได้ชอบอิมาอิ.. แต่เราก็มีเมษได้ แม้เมษจะไม่ได้ชอบอิคุตะคุง.. เป็นเรื่องยกตัวอย่างที่เห็นชัดที่สุด ..

 

เราไม่ได้พูดเพื่อให้นายรู้สึกอะไรอย่างอื่นนอกจากความมั่นใจ.. มั่นใจว่าเราจะอยู่กับนาย.

เพราะถ้าซักวันที่นายไม่มั่นใจ.. เรากลัวว่าความไม่มั่นใจนั่นมันทำให้นายถอยห่างจากเรา

แล้วเรื่องราวของพวกเราในวันนี้ จะกลายเป็นแค่ความทรงจำ.. ไม่อยากให้เป็นแบบนั้น

เราไม่อยากเสียนายไป...

 

โอ้ว... เราง่วงนอน และพรุ่งนี้..เราจะโก ออน หางานระบบต่อไป สู้ว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยย

105  : : เหนื่อยล้า และห่างหาย...

คิดว่า..ไม่น่าจะเคยห่างจากการอัพไปนานขนาดนี้ ทั้งที่ตั้งใจจะอัพอยู่หลายครั้ง แต่สุดท้ายแล้วก็เฟลดาวน์.. พลาด..
ช่วงนี้.. มีหลายคนผ่านเข้ามาในชิวิต บางคน..สร้างความสำคัญเอาไว้ให้ แต่บางคน..ก็ผ่านแล้วผ่านไป ..

 

สิ่งที่ขุ่นเคืองขัดใจ อยากจะปล่อยๆให้มันผ่านไปมากกว่าเอามาพูดซ้ำให้หงุดหงิด
เพราะไม่ว่าเฟรินจะมีความสุข หรือหงุดหงิด มันไม่ได้ทำให้โลกหยุดหมุน หรือบ้านน้ำท่วม..
พาลจะทำให้คนที่ต้องมานั่งฟังรำคาญใจเสียเปล่าๆ ..

 

หลังจากที่ทั้งฝันร้าย ทั้งท้อแท้ ก็ได้สิ่งมีชีวิตมีบุญคุณและน้ำใจ แสดงความเป็นห่วงเป็นใย ( คิดว่านะ )
ตัวเราเองไม่รู้หรอกว่า เค้าจะคิดยังไง แต่สำหรับเราเองแล้วล่ะก็.. มันเป็นน้ำใจ ..

การนั่งพูด นั่งคุย นั่งสอน เรื่องหนักหัวคนอื่น ที่ไม่ใช่ของตัวเอง
นั่งเป็นกำลังใจให้ มันมีค่า .. เพราะงั้นเราถึงเห็นว่านายมีค่ากับเรา นายเป็นเพื่อนเรา ( แม้จริงๆนายจะแก่กว่าเราเยอะก็เถอะ )

 

พี่ซาบอกเอาไว้ ..
ว่าการคิดว่าคนอื่นไม่เอาเรา.. มันต่ำค่าเกินไป คิดว่ตัวเองโดนทิ้งมันทำให้รู้สึกอ่อนแอ ..
มันเป็นคำที่จนถึงตอนนี้ เฟรินก็พยายามคิดถึงอยู่ตลอด..

 

ตัวเคยยิ้ม สบตาแล้วคุยกับเพื่อนตัวบ้างรึเปล่า .. แทบจะไม่เลยด้วยซ้ำ
เราไม่รู้หรอกว่า แบบนี้มันคือการปิดตัวเอง เราไม่เคยรู้ แต่ตอนนี้เรารู้แล้ว เราจะทำให้มันดีขึ้น

เราจะมองตาคนให้มากขึ้น ..เราอยากเติบโต.. เราอยากแข็งแรง.. เราไม่อยากมานั่งเหงา นั่งเศร้าอยู่คนเดียว
เราอยากเข้าใจเวลาที่คนอื่นหัวเราะในเรื่องที่เราไม่เข้าใจว่ามันน่าหัวเราะตรงไหน
เราไม่เคยรู้ว่าการอยู่กับคนอื่น แม้มันจะไม่มีสาระ แต่มันก็สำคัญ
แม้ว่าตอนนี้เราจะไม่รู้ ..แต่เราก็อยากรู้มันในซักวัน ..

 

มันเป็นเรื่องที่เราอยากจะขอบคุณพี่ซา แต่เราว่า..มันยังไม่ถึงเวลา ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม..
เราคงไม่บอกหรอกว่า เราไม่ฝันร้ายเพราะเราฝันถึงศนิชา หรือฝันถึงคาซึนาริ เพราะเราเปล่า เราไม่ฝันร้ายแล้ว และต่อให้ฝันร้ายเราก็ไม่หดหู่..
มันมีค่า.. การฝันร้าย 3คืนติดกัน แถมนอนกลางวันยังฝันร้ายอีก มันทำให้เราพูไม่ออก คลื่นเหียนเวียนกระบาล

การได้รู้จักวิธีการจัดการกับมันนอกจากการนั่งระบาย หรือนั่งปลอบใจตัวเอง มันคือการปรับทัศนคติของตัวเอง
มันมีเหตุผลให้เชื่อ เราจึงเชื่อ และเราหวังว่าซักวันข้างหน้า ทัศนคติเราจะเปลี่ยนไปได้จริงๆ

จนตอนนี้เราพยายามไม่คิดเรื่องที่ทำให้ตัวเองรู้สึกรำคาญใจ หรือหงุดหงิดใจ.. มันแย่.. ไม่ว่าจะมองในด้านไหน
มองว่าตัวเองสูงส่ง.. ก็มานั่งรำคาญคนอื่น มองว่าตัวเองอ่อนด้อย.. ก็มานั่งโทษตัวเองอยู่ทุกวี่วัน.. มันมีแต่ทำร้ายตัวเอง
อย่างน้อย ถ้าเราทำอะไรให้มันมากกว่าที่เราตอนนี้ไม่ได้ เราก็อยากหยุดตัวเองให้คิดเรื่องไม่เป็นเรื่อง..

จนถึงตอนนี้ คำที่ป้าฮารทและพี่สมโชคพูด มันยังวนอยู่ในหัว

 

รวมถึงคำพูดของวุ้นตอนมัธยมว่า.. ไม่มีใครทิ้งแก แต่พอรู้สึกตัวอีกที แกก็หายไปแล้ว..แกหายไปเอง..

เราไม่เคยรู้ว่าทำไม และความรู้สึกแบบนี้ของเรามันมาจากไหน แต่เราแน่ใจในระดับหนึ่งแล้วในตอนนี้ ว่าอะไรคือสิ่งที่เราทำไปโดยไม่รู้ตัว
เราปิดตัวเอง.. โดยไม่รู้ตัว เราไม่รู้เลย แต่เราไม่กล้าวางใจใคร เรากลัว
แต่ถึงอย่างนั้น.. มันเป็นความเสี่ยง.. คำๆนี้มันทำให้เราพอคิดได้.. และคิดออก..
ว่าเรากำลังคาดหวังอะไรผิดที่ผิดทาง .. เราไม่อยากมองมันว่าเป็นความผิด
เพราะจริงๆแล้ว มันก็แค่กลไกป้องกันตัวเองของเรา.. เราแค่พยายามมันให้ดีที่สุด

เราชอบ เวลาเราพยายามอะไร แล้วมานั่งเล่าให้พี่บี พี่ซาฟัง เพราะเรารู้สึกว่าเค้าฟังเราอยู่
เราไม่เคยมองตาพวกเค้าหรอก.. แต่เราพอใจและดีใจที่มีคนมาถามเราว่ารู้สึกยังไง แล้วนั่งชมนั่งด่าเราเวลาที่ทำตัวดีหรือทำตัวแย่..
มันก็มีความสุขดี มันทำให้เราเปิดใจไปได้ในระดับหนึ่ง แต่เราก็ต้องหาคนที่เราสามารถพูดคุยด้วยได้
โดยการมองตาและวางใจ มันยาก แต่เราจะทำ นายเชื่อเรารึเปล่านิกขิคุง ???

 

นายพูดไม่ได้ เรารู้.. แต่นายก็ฟังเรามาตลอด เราเปรมปรีดิ์ที่มีนาย เรารักนายในระดับที่สิ่งมีชีวิตจะรักเพื่อนของมัน
เพราะถ้านายพัง ความลับของเราและที่พึ่งของเราคงกลายเป็นเศษฝุ่น...
นายช่วยรวบรวมฝุ่นความคิดเรามาตลอด และเราจะให้นายเก็บมันไว้ต่อไป
ต่อให้serverนายตาย เราก็จะอัพวันใหม่ๆเกิดขึ้นเสมอ เพราะนายหุบปากเสมอ
ถ้าเราไม่พูด..นายก็ไม่พูด โลกของเราคงเงียบ แต่นายหุบปากไปแหละดีแล้ว เราไม่อยากมีไดอารี่ที่เถียงเราได้
ไอ่ครั้นจะให้มานั่งเขียน ก็สารภาพว่าขี้เกียจ เวลาพิมพ์มันกด จึ๊กๆๆๆ สบายดี ( ; ^ _ ^ A

เรื่องที่เรานึกออกตอนนี้ และอยากจะพูดมันคงมีแค่นี้ เราเบื่อเวลาต้องมานั่งระบายความทุกข์
เพราะความทุกข์พวกนั้นมันไม่ได้ลดนอยถอยลง มีแต่จะมากขึ้นเพราะเราพูดถึงและคิดถึงมันซ้ำๆ

 

เราเบื่อเต็มทีแล้ว . . .

 

kotoshi, hatchi dakara kini shinaikotoga dakinaito omotteta..

 

yasunderuhi nanoni ไม่ได้เอาเวลามันอัพไดเลยเว้ยยยยยยยย !

 

หลังจากเอาเวลาไปอ่านหนังสือที่ซื้อมา 2-3วัน.. เราก็กลับมาออน เดอะ นิตติ้ง อเกน ( : ^ _ ^ A

เมื่อไหร่จะเสร็จวะ... นานไปแล้วนะ มีอีกหลายอย่างที่คิดจะทำ ยังไม่ได้ทำเลย  T _ T

 

แต่ว่านะ... ในระหว่างที่ถักไป เราก็ได้นั่งดู my girl ของจุงกิคุงไป..

ทำให้ได้รู้ว่า.. คนที่เฟรินชอบ.. มักเป็นพระรองเพื่อชาติ -*-

.. อกหักไม่ว่า..ขอให้ได้รักเธอ............. -*-

 

พอเถอะน้องพี่สงสารว่ะ ทั้งฮุนฮุน ทั้งจุงกื.. มันร้องไห้ให้กูดูทุกตอนเลย T _ T