น้องปีใหม่น่ารัก ( ?? ) น้องหรือพี่ก็ไม่รู้ แต่น่ารักดี ( ก็ยังไม่เกี่ยวอยู่ดี )

ก็อย่างที่พี่ซาบอก มันก็แค่วันหนึ่งที่ผ่านไป.. น่าเบื่อว่ะ..

 

วันนี้เลยล่อนั่งแต่งฟิค ( แม้จะไม่จบก็เหอะ ) แล้วก็เดินสายโปรโมตน้องต่อไปอย่างไม่ลดละ

เห็นกางเกงน้องแล้วอยากใส่บ้าง แต่พี่คนนี้..ขาใหญ่ว่ะ -*- เบื่อหน่ายมากมาย..

แค่ยืนตัวตรงๆ ฉันยังยืนไม่ค่อยจะเป็นเลย วันนี้พยายามแล้วพยายามอีก.. แปลกๆยังไงไม่รู้ -*- ไม่รู้คิดมากไปรึเปล่า

 

เมษส่งเมล์มาว่าละครน้องหมวยจะเริ่มวันที่ 11เดือน 1 ส่วนของโทมะยังไม่รู้ชื่อเรื่อง..

แต่ตอนเปิดเนี่ย..ระทึกมาก เธอส่งเป็นภาษาต่างด้าว กลัวใจตัวเองอ่านไม่ออกฉิบ..

แต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี เพราะเราเก่ง.. ( มันชมตัวเอง )

 

วันนี้ไปกินอาหารจีนรับปีใหม่ ตุ่นน้อยล่อฮะเก่งไปทั้งกระสอบ กลับมาตายห่าเป็นซากเลย

เพราะ...นั่นแหละ.. มันมา มันก็แย่พออยู่แล้ว ดันไปกินของไม่คุ้นอีก ท้องเสีย คลื่นไส้ ปวดท้อง ห่าเหว --*--

 

นิขขิคุง.. ไปละ.. อัพรูปน้องดีก่า หุหุ

 

บ้าไปแล้วสิ่งมีชีวิต ! bakani natta ore ! >w<~
ทำไมน่ะหรอ ! ซื้อมาแล้วน่ะสิ ซีดีของอายากะ ! ทั้งที่ซีดีของชิที่ตั้งใจจะซื้อยังไม่ซื้อเลย มาซื้อน้องซะงั้น !
เห็นเมื่อวันพฤหัสที่นั่งทำโปรเจคแล้วออกไปพล๊อต เห็นว่าซีดีน้องวางขายในไทย ควักเงินซื้อมาซะงั้น
ด้วยข้ออ้างที่ว่า.. เอามาลองฟังตอนเขียนแบบ.. ไม่ผิดหวัง น้องเพราะทั้งอัลบั้ม...

 

คิดดูเด่ะ เด็กบ้าอะไร อายุ18 แต่งเนื้อเพลงเองทั้งอัลบั้ม เรายอมเอานิโนมิยะลง เพื่อเพลงของเธอเชียวนะ ! >w< กรี๊ดดดดดดดดด
หลงใหลว่ะ ผู้หญิงคนนี้ หมวยห้ามจีบนะเว้ย เสียดายน้อง ! ( หวงกระทั้งหมวยเลยทีเดียว ) น้องเค้าคนละระดับกับผู้หญิงนาย อย่ามาแตะ ชั้นขอ !
( พูดเหมือนจีบไปแล้ว ) ห้ามนะแก แม้น้องเค้าจะอายุเกิน 16แล้วก็เถอะ.. ห้ามนะเว้ย !

 

นั่นล่ะ โปรโมตน้องเต็มที่จนลืมนิโนมิยไปเลยทีเดียว ขนาดที่ว่าเข้าบอร์ดสตอร์เบอร์รี่แล้วต้องขอรีอัพหลายอันเลยทีเดียว -*-
แต่หมวยคนรักเยอะแล้วนี่ คนเกาหลีก็รัก คนนั้นก็รัก คนนี้ก็รัก ไม่มีฉันซักคนแกก็อยู่ได้สบายดี
รู้สึกยิ่งนานวันยิ่งห่างไกลนิโนมิยะขึ้นทุกวัน มองกันได้ไม่เต็มตา..
ไม่รู้ว่ะ ความงอนยังบังเกิด.. ความคาดหวังและผิดหวังในคราวนั้นมันทำร้ายใจกันเต็มที่เลย
นิโนมิยะ ออน เดอะ ฮอลีวู้ด.. นับวันเรายิ่งห่างกันไปเรื่อยๆ
มองหน้านิโนมิยะก็ยิ้มออก แต่ยิ้มจางๆ ยิ้มเหนื่อยๆ ไม่รู้จะเบื่ออะไรนอกจากเบื่อตัวเอง
นายไม่ใช่นิโนมิยะเด็กยิ้มใสๆ แต่กลายเป็นคนดังที่แตะต้องไม่ได้ จะว่าเห็นแก่ตัวก็ได้ แต่ถ้ารู้อย่างงี้ก็ไม่อยากให้ไปหรอกนะ ฮอลลีวู้ดน่ะ ไม่เอา..
กลับมาแล้วดูขี้หงุดหงิดขึ้นด้วย งานเยอะๆ หน้าตาดูเหนื่อยๆ ดูหงุดงหงิด แล้วก็เก็บตัว(ถือตัว?) มากขึ้น ผู้ชายแบบนั้นไม่อยากได้ซักหน่อย
อยากได้แค่นิโนมิยะ คาซึนาริ เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ดูธรรมดาๆแต่เก่งเกินตัว เงียบๆเรียบๆ แบบนั้น กลับมาได้มั้ย ? เหอะ.. ฝันเพ้อว่ะคนเรา..

 

กลับมาที่น้องต่อ (จนกว่าความรู้สึกที่มีต่อนิโนมิยะจะกลับมา) น้องเสียงทุ้มต่ำ เท่มาก เพลงเร็วก็เฮ้วๆ ร็อคๆหน่อย
เพลงช้าก็โชว์เสียงกันฉิบหายเลยทีเดียว หน้าตาน่ารักด้วยนะ ดูแบบมีช็อตหวานๆสมกับเป็นเด็กผู้หญิง แต่แม่งเท่ ! ชอบว่ะ ชอบคนแบบนี้ แบบอยากเป็นแบบนี้
น้อง 18 แต่ดูโตกว่าสิ่งมีชีวิตอายุ 20แถวนี้ซะอีก สูงแค่ 157เอง สูงกว่าเฟรินเซนต์เดียว แต่ผอม หุ่นแบบ ไม่ได้เซ็กซี่เหมือนเด็กสมัยนี้ แต่แต่งตัวน่ารักแบบเท่ๆ
สุดท้าย พูดไปพูดมา ก็เท่อยู่ดี -- -- ไม่มีอย่างอื่นจะพูด เพราะไม่รู้โปรไฟล์น้องอย่างอื่นเลย
จนพี่ซาบอกว่า ..เห่อมาก ชมเพลงน้องก็เขินเองราวกับร้องเอง บ้าบอ แต่ก็ชอบ ไม่เข้าใจว่าจะชอบอะรขนาดนั้น เห่อน้อง เรียกว่าน้องแต่รู้สึกเหมือนเค้าจะเป็นพี่สาวเลย -*-
ฉันโตช้าไปรึเปล่าวะ ??? เออ.. จะพยายามโตให้ทันอายุก่อนเมษกลับมานะ จะได้เห็นว่าลูกตัวเองโตขึ้นมาบ้าง เหมือนเดิมไปเรื่อยๆท่าจะแย่ว่ะ โดนทักว่าทอมบ่อยขึ้นเรื่อยๆ --*--

ไปละ พูดจนพอไป แล้วเราก็ชิ่ง เหอๆ ( จริงๆแล้วพอใจตั้งแต่อัพเพลงเสร็จแล้วนะนั่นน่ะ -- -- )

Song Name: 三日月 ( mikazuki = พระจันทร์เสี้ยวข้างขึ้น )
Artist: Ayaka
Album: First Message
Translated by: 13th red moon @13thredmoon.space.live.com
Translated date: 2005/12/30

ずっと 一緒にいた 二人で 歩いた 一本道
二つに分かれて 別々の方 歩いてく
zutto isshouniita futaridearuita ipponmachi
futatsuni wakarete betsubetsunohouaruiteku
อยู่ด้วยกันตลอดมา เดินอยู่เคียงข้างกันเพียงสองคนบนถนนสายหนึ่ง
แยกออกเป็นสอง และเดินไปตามทิศทางของตัวเอง

寂しさで溢れたことの胸かかえて
今 にも泣き出しそうな空見上げて
あなたを想った。 。 。
sabishisade afuretakotono munekakrete
imanimo nakidashisounasoramiagete
anatawo omotta..
โอบกอดหัวใจที่เอ่อท้นด้วยความเงียบเหงาเอาไว้
แม้แต่ตอนนี้ก็เหม่อมองท้องฟ้าที่ดูคล้ายจะร้องไห้ออกมา และคิดถึงเธอ

君がいない夜だって。。
そう

no more cry もう泣かないよ。 。
かばっているからねって 強くなるからねって。 。
君も見ているだろう
この消えそうな三日月
繋がっているからねって。 。 愛してるからねって。 。
kimiga inaiyorudatte
sou no more cry mounakanaiyo
kambatteirukaranette tsuyokunarukaranette
kimimo miteirudarou
konokie souna mikazuki
tsunagatteirukaranette aishiterukaranette. . .
แม้จะเป็นค่ำคืนที่ไม่มีเธอ ก็จะไม่ร้องไห้อีกแล้ว
บอกตัวเองว่าจะพยายาม บอกว่าจะเข้มแข็ง
เธอเองก็กำลังมองดูอยู่สินะ
แล้วทุกอย่างก็กลับเลือนหายไปคล้ายพระจันท์ครึ่งเสี้ยว
ผูกพันธ์นะ รักนะ.. .

冷えきった手を

一人で 温める日々
君の温もり 恋しくて 恋しくて
hiekittatewo hitoride atatameruhibi
kiminonukumori koishikute koishikute
วันคืนที่ต้องทำให้มือเย็นเยียบคู่นี้อบอุ่นเพียงลำพัง
ความอบอุ่นของเธอน่ะนะ .. รัก รักมาก ..

どれだけ電話で『好き』 と言われたって
君に寄りかかる事はできない。 。
涙をぬぐった。。
doredakedenwade [suki] toiwaretatte
kiminiyorikakarukotowa dekinai. .
namidawo nugutta.. .
เพียงแค่ใครซักคนบอกผ่านโทรศัพท์ว่า"รัก"
แต่จะพึ่งพิงเธอนั้นคงทำไม่ได้อีกแล้ว

今度いつ会えるんだろう

それまでの電池は
抱きしめながら言った あなたの『愛してる』の一言
kondo itsuaerundarou soremadenodenchiwa
dakishimenagaraitta anatano [aishiteru] no hitokoto
ในตอนนี้จะได้พบกันอีกเมื่อไหร่นะ จนถึงเวลานั้น
จะโอบกอดตัวเองและพูดคำ"รัก"ของเธอ

三日月に手をのばした

君に届けこと想い 。。
mikazukini tewo nobashita kimini todokekoto omoi
เอื้มมือไปหาจันทร์ครึ่งเสี้ยว ส่งผ่านความคิดคำนึงนี้ไปถึงเธอ

พอเขียนคำแปลให้ตรงตามประโยคแล้วดูไม่สวยเลยเนอะ ไม่รู้แปลถูกรึเปล่าอีกต่างหาก..
แต่อ่านความหมายรวมๆแล้วฟังเพลงของน้องแล้ว..จะร้องไห้ TwT เศร้าว่ะ
ทำไมเพลงที่ชอบมักเป็นเพลงอกหักรักคุด.. ชอบเพลงนะ แต่ไม่อยากเจอในชีวิตจริง (ฮา)

แล้วอยู่ดีๆ ก็คิดขึ้นมา มีเวลาที่จะได้มองหน้ากันเต็มๆตา แค่เดือนครึ่ง.. วันเวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ทุกๆวัน
แต่เราสองคน..แทบไม่ใกล้กันกว่าเดิมเลย  จะใกล้กันมากขึ้น ก็ดูเป็นเส้นสายความสัมพันธ์ที่เปราะบางเหลือกำลัง..

 

จากนี้ไป.. จะเป็นยังไง..

 

คำถามเดิมเมื่อตอนปิดเทอมเดือนตุลา วกกลับมาอยู่ในหัวอีกครั้ง..

 

.. ถ้าเจอกัน.. เราจะกลายเป็นคนแปลกหน้ากันไปรึเปล่า เราจะยิ้ม จะทักกันเหมือนวันนี้ม้ย ? หรือจะเดินผ่านกันไปเหมือนเราไม่เคยรู้จักกัน

 

บางที ผมเองอาจจะไม่เหมาะกับความรักจริงๆก็ได้มั้ง ..

 

วันนี้ยังแทบไม่ยิ้มให้เลย.. หงุดหงิดอยู่รึเปล่า.. แต่ได้ข่าวว่ามาสาย.. (งานหนัก ?)
คุยกันแค่ประโยคเดียว " ตรวจแล้วหรอ " และยังคงทำหน้าไม่สนใจคำตอบเหมือนเดิม

 

ยังอมยิ้มให้กับเมื่อคราวที่เจอกันครั้งที่แล้ว ที่ได้ตรวจด้วยกันถึง 1ทุ่ม เดินมาคุย เดินมายิ้ม เดินมาทัก... จะด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่.. แต่ผมดีใจ..
หลายครั้งที่เห็นเธอคนนั้นเดินเข้าไปคุยด้วย มานั่งดูคุณตรวจแบบ แต่คุณกลับเดินมาที่เฟริน คุยกับเฟรินด้วยตัวของคุณเอง .. ก็แค่ดีใจเท่านั้นเอง..

 

คนเราน่ะ.. ไม่สามารถกอดเก็บช่วงเวลาเอาไว้ได้หรอกนะ

 

วันนี้ยิ้มให้กัน พรุ่งนี้ก็เกลียดกัน วันนี้รักกัน พรุ่งนี้ก็เลิกกัน แบบนี้จะสามารถเชื่อในอะไรได้บ้าง...
เชื่อในเวลานี้ เพื่อที่จะรับรู้ในวันถัดมาว่าทุกอย่างเป็นเรื่องโกหก .. แบบนั้น ไม่เจ็บกว่าหรอ
แล้วจะให้เชื่อได้หรอ.. ว่าหลังจากนี้ไป เรายังสามารถยิ้มให้กันได้อยู่.. ไม่ใช่ไม่เชื่อใจคน แต่ไม่เชื่อใจ -เวลา- ต่างหาก

 

วันเวลาที่หมุนผ่าน มันเปลี่ยนแปลงคนไปทีละน้อย ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ ต้องการหรือไม่ รับรู้หรือไม่..

แบบนี้ เชื่อใครได้ . . .

 

" เสร็จมั้ย ? "

" ถามว่าเสร็จมั้ย .. ท่าแบบนั้นหมายความว่ายังไง ? ไม่เสร็จหรอ ? "

 

" ใช่มั้ย ? "

" . . . "

" ช่วยอะไรไม่ได้เล้ย... " *พี่ตรวจจอยแล้วหันมาถามหนู... กูจะรู้กะเมิงไหม ?? ( เป็นสิ่งมีชีวิตที่พูดจาเบามาก แต่หูตาไวเป็นที่สุด )

 

" นี่แบบใคร ? "*พอเห็นเฟรินยกมือแล้วก็หัวเราะ*

 

" นี่มันโรงงานนี่.. ไม่ใช่โรงบาลแล้ว "

 

" Day Space = Waste Space จะเปิดคอร์ททั้งทีก็เอาให้มันตั้งใจ อย่ามากั๊ก "

 

 

 

.. แล้วสุดท้ายเรื่องราวทั้งหมดก็จะค่อยๆ หายไปทีละน้อย จนหมดไปจากสมองของคนสองคน..

 

ต่อมาก็แบกสังขารไปถ่ายรูปต้นคริสมาสต์.. ของจริงก็สวยแต่ถ่ายมาแล้วงั้นๆ เดี๋ยวก็ไปอัด ส่งให้เมษ ให้โทมะ ให้อาราชิ..

ได้ไปคนเดียว บางทีก็รู้สึกดี บางทีก็ไม่.. ที่โฟว์ซีซั่นมีนักดนตรีเปิดหมวกสองคนมาเป่าฟล๊ตให้ฟัง

ฟังแล้วก็คิดถึงวัยเยาว์เมื่อครั้งอยากเป่าเป็น แต่เลาละหมื่น..สู้ไม่ไหวว่ะ --*-- ช่างเป็นเครื่องดนตรีที่ดูมีชาติตระกูลยิ่ง

แต่ตอนนี้ก็ยังอยากเล่นอยู่นะ .. ใครอุปการะซื้อให้ซักอันสิ -- -- จริงๆนะ จะดีใจมาก

ขากลับก็นั่งแท็กซี่กลับมา พี่แท็กซี่ก็ถามว่า "ไปเซนทรัลทำไมหรอ ดูหนัง?" พี่ครับ.. 5ทุ่ม หน้งเหี้ยไร..

แต่ที่แย่คือ พี่พูดภาษถิ่น.. ไม่ได้รังเกียจ แต่ฟังยากเหี้ยเลย..

 

อ้างอิงถึงเมื่อเช้าตอนล้างหน้าเสร็จ ก็สังเกตเห็นว่า หน้าเริ่มลอก เราเลยไปดูซีรั่มของ SKIN FOOD

เค้าก็ถามๆว่าผิวเป็นแบบไหน เฟรินก็เอ๋อๆ ไม่รู้อ่ะ.. เค้าก็บอกว่าน่าจะแพ้ง่าย แล้วเอามือมาไล้ๆที่แก้มด้วย ! ! !

ก็สะดุ้งไปที ลองๆเสร็จ อันนี้แหละ.. ( แม้จริงๆจะอยากได้แอปเปิ้ลแต่เอาเงินไปไม่พอ

พี่เค้าก็บอก.. น้องก็ไม่ได้มีรอยมากขนาดนั้น พูดเพราะอยากให้ขายได้หรือเป็นเรื่องจริงวะ ?? )

เท่านั้นไม่พอ พี่เค้าก็พาไปดูลิป แล้วก็จัดการลองทาให้เสร็จสรรพ เฟรินก็ปฏิเสธ แต่เค้าบอกว่า

"พี่เห็นปากน้องแห้งมาก พี่กลัว.. เอ่อ..กลัวเลือดมันไหลอ่ะค่ะ ไว้มาซื้อวันหลังก็ได้ " ใจดีซะจริงพี่สาว...

เป็นลิปมันทำจากอะโวคาโด หวานๆ แต่พี่น่ากลัว ทาให้เลย เอานิ้วป้ายๆปากให้.. แบบ..

 

ปกติผู้หญิงเค้าสัมผัสกันใกล้ชิดขนาดนี้เลยหรอวะ น่ากลัวเกินไปแล้วววววววววว ! ! !

 

 

ทำไมช่วงนี้เราง่วงอย่างผิดสังเกต --*-- ง่วงจริงๆนะ จะหลับๆตลอดเลย

 

ขี้เกียจอัพแล้วว่ะ --- --- เล่าให้พี่บีฟังไปหมดแล้ว T__T โทษนะนิขขิคุง เมื่อคืนเค้านอนไม่พอ งือออออออ

เอ๊ะ.. ทำไมน่ะหรอ ??

ก็หลังจากที่เมื่อวานได้รับความสะเทือนใจจากการดูเทเรบิแล้ว..

วันนี้ถึงกับไปซื้อกางเกงยีนส์ตัวใหม่เลยทีเดียว --*--

ของแบบนี้จะช่วยให้ดูเป็นผู้หญิงขึ้นมั้ยนี่ ( ; --___-- A

 

แต่ว่านะ.. ดูแบบบ้าบอว่ะ.. แค่นี้ก็สะเทือนใจขนาดต้องเสียเงิน (งกนั่นเอง)

ช่วงนี้ไม่ค่อยมีฤทธิ์ความงกออกมาเหมือนปกติ ทำไมน่ะหรอ..ช่วงนี้สะเทือนใจเรื่องนี้บ่อยมากเลยไง

เป็นผู้หญิงทำไมมันยากนักวะ --*--

 

ยังไม่ได้ทำงานเลย TwT

 

วันนี้ก็ได้คำแนะนำแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยจากพลอยไส้ ให้ลองใส่กางเกงขากระบอก

" ใส่แล้วดูขาเล็กลงด้วยนะ " จะลองนะ แต่คงไม่เอาเร็วๆนี้เพราะเพิ่งซื้อมาเอง -- -- มีแต่เรื่องเสียตังค์อ่ะ TwT

พี่เฟริสก็บอกว่า " โอ๊ะ.. สีไม่ซีดเลย " ก็ตัวบอกเองว่าไม่อยากให้ซื้อสีซีด แต่ซื้อมาแล้ว *ฮา*

แต่เป็นประสบการณืที่น่ากลัว.. ต้องคุยกับเจ้าของร้านด้วย.. แต่ว่าคนขายเค้าเป็นมิตรเลยไม่น่ากลัวเท่าไหร่

แต่รู้สึกตอนเดินๆอยู่จะมีทอมมองกางเกงที่ใส่อยู่ถึงขนาดเหลียวหลังเลยทีเดียว !!!!!!!!

ขอโทษนะ... ที่รสนิยมกระผมมันแมนไปหน่อย T___________T

 

เมื่อวานพี่ซาให้ดูคลิปที่นักเรียนเกาหลีมาทำPV เลียนแบบเพลงRising Sun.. ฮาสุดๆ หัวเราะแทบบ้า น้องแม่งโคตรถ่อยดิบ ฮามาก

แล้วเราก็กลับมาโหมดขี้เกียจทำงานต่อ.. จะเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่กันเนี่ย TwT

อารมณ์แปรปรวนได้อย่างน่ากลัว...

 

โอ๊.. หน้าหนาวมาเยือนแล้วนะครับนิขขิคุง... ฝันร้ายของคนโสดอ่ะ..

น่ารัก.. หลายคนอาจจะไม่เชื่อว่าจริงๆแล้วเฟรินชอบอ่านหนังสือแนวนี้ไม่แพ้สืบสวนสอบสวน ด้วยเหตุผลที่ว่า.. มันอ่านแล้วน่ารัก +มีกำลังใจดี

ได้รู้สึกว่าชีวิตแต่ละวันของตัวเองไม่ได้ไร้ค่า แบบนี้เฟรินค่อยมีชัวิตอยู่ได้แล้ว...

 

มันเป็นเรื่องของคนแต่ง ที่เป็ฯคนใจเล็ก (ใจเล็กในภาษาญี่ปุ่นใช้ในความหมายที่ว่าคนขี้กลัว ขี้กังวล

อ่านๆไปเหมือนอ่านตัวเองเลย อ่านแล้วขำ " เออว่ะ ไม่ได้มีแต่เราคนเดียวที่เป็น "

เพราะหลายเรื่องเป็นเรื่องเล้กๆน้อยๆที่ทุกคนพร้อมใจจะบอกเฟรินว่า " ไม่เห็นมีอะไรเลย " แต่เฟรินก็อดกังวลได้ทุกที

อย่างการไปซื้อขงคนเดียว ก็จะกลัวพนักงาน กลัวว่าคนอื่นจะมองไม่ดีรึเปล่า ทั้งที่จริงๆแล้วไม่มีใครมานั่งมองเราเลยนี่สิ -- -- บ้าบอเนอะ..

สำหรับคนใจใหญ่ มันคงเป็นเรื่องไร้สาระ บ้าบอมากเลยอ่ะ แต่สำหรับคนขี้กังวลแล้วมันยากนะเว้ย..จะบอก..

 

เอาล่ะ แต่คนแต่งเค้าก็สรุปไว้น่ารักมากมาย มาดูกันๆ

 

 

น่ารักเนอะ.. เล่าให้พี่บีฟังเมื่อวาน สองพี่น้อง ใจเล็กทั้งคู่เลย -- --

ทำไมผักมันขมอย่างงี้วะ --*-- ไม่กินแล้ว !

แอบอาละวาดเล็กๆ ( ; ^ _ ^ A

 

ไม่เข้าใจอะไรน่ะหรอ ? ก็เรื่องเดิมและหลายๆอย่าง แต่ยังดีที่ไม่ฝันร้าย ไม่งั้นตายห่าแน่ๆ --*--

ไม่เข้าใจ.. บางทีก็รู้สึกเหมือนว่าเข้าไปใกล้ได้ แต่บางทีก็ไม่.. น่ารำคาญ -- --

เรื่องที่บ้านก็เหมือนกัน.. ไม่รู้ว่ะ..

เรื่องของเฟริน เฟรินต้องรับผิดชอบทั้งหมดเอง คุณไม่เคยยื่นมือเข้าช่วย แล้วคุณจะเรียกร้องน้ำใจจากผม

น้ำใจมากที่สุดที่ผมมีให้ก็แค่ รับผิดชอบเรื่องของตัวเองไม่ให้พวกคุณเดือดร้อน

เพราะงั้นถ้าอยากได้มากกว่านั้น ... ไปหากับคนอื่นเหอะ เคืองว่ะTwT เบื่อ เหนื่อย ร้องไห้.. ไม่มีสาระเหี้ยไรเลย

 

ช่วงนี้คำหยาบหลุดเยอะแฮะ ( ; - __ - A ase ase

 

ยังไม่ทำคอนเลย T_______T

 

เมื่อวานพี่บีทำให้นึกถึงตอนโดนต่อว่าเรื่องเม้นท์..

พอคิดไปคิดมา อยากเอาเรื่องนี้มาลงในฟิคตอนต่อไปว่ะ แต่ไม่รู้ว่ามันจะแรงไปรึเปล่า -- --

ไม่อยากให้ใครโดนแล้วรู้สึกว่า " กูพูดในสิ่งที่อยากจะพูดไม่ได้ แล้วให้กูพูดเหี้ยอะไร " เหมือนที่เฟรินเคยรู้สึก

 

ส่วนเรื่องคอมเมนต์ของตอนที่แล้ว เราไม่ได้เก็บมาคิดหรือเครียดอะไรมากมายหรอกค่ะ สบายใจได้ ^^
เพียงแค่ตอนนั้นเห็นคอมเมนต์คุณวัว แล้วรู้สึกว่าค่อนข้างแรง ไม่สบายใจ ก็เลยแสดงความคิดเห็นออกไป

แต่ขอบคุณDoyobiและวัวมากๆค่ะที่เข้าใจ^^

อยากจะบอก..ตอนนี้กูยังไม่เข้าใจเหี้ยอะไรเลย --*-- พี่บีเองก็บอกว่าตอนอ่านก็รู้สึกท้อ..
มันเป็นเรื่องของการเคารพสิทธิ์รึเปล่า เหมือนโดนดักฟังโทรศัพท์อ่ะ เฟรินเม้นท์ คือเฟรินคุยกับคนแต่ง
แล้วแกเป็นใคร อยู๋ดีๆมาบอกว่าอะไรควรหรือไม่ควร นิสัยไม่ดีเลย --*--

อย่าให้ใครมาทำอะไรแบบนี้ในบล็อกชั้นนะ โกรธตายห่า ชั้นปกป้องคนอ่านของชั้นเต็มที่ โดยเฉพาะคนอ่าน kioku (ลำเอียงเหี้ยๆ )

ไม่รู้ดิ อาจจะเพราะคนอ่านฟิคเฟรินมันน้อย เฟรินเลยรู้สึกว่าคนพวกนี้เป็นเพื่อน เป็นคนรู้จักกันจริงๆ โดยเฉพาะคนที่เม้นท์เรื่องนี้ ทุกคนเม้นท์อย่างจริงจังมากๆ
อ่านเม้นท์เรื่องนี้แล้วรู้สึกเหมือนเจอญาติ เพราะงั้นถ้าใครมาทำร้ายครอบครัวชั้น ชั้นเอาตาย -- --

ปล่อยไป.. เมื่อกี้เราเลยกลับไปอ่านฟิคตัวเอง... ฟิคอบอุ่นอ่านแล้วอยากมีแฟน *หันไปหาพี่ก้อง*สนมั้ยพี่ ?

เมื่อคืนวาน นั่งดูไฟล์ที่โหลดมา หมวยเคยบอกว่าตอนเด็กๆ หมวยเคยโดยแกล้งบ่อยๆ แต่ไม่เคยรู้ว่าโดนอะไร
ในที่สุดก็รู้แล้ว.. ประมาณว่า..ถ้ามีของหายหรือเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา มันะกลายเป็นความผิดหมวย น้องหมวยโดนเพ่งเล็งนั่นเอง TwT น่าสงสารว่ะ กรณีนี้กูไม่เคย
แต่กรณีจุน เค้าพอเข้าใจ ประมาณว่า..อยู่ดีๆก็โดนเมิน เออ..แบบนี้เซ็งจิต
เฟรินก็นั่งคิดดูถึงเรื่องตอนเด็ก.. จะว่าโดนแกล้งอย่างจงใจเลยคงไม่ใช่ แต่เป็นความไข้ใจมากกว่า พวกผู้หญิงชอบเล่นพวก แล้วก็ไม่มีเหตุผล
มันทำให้เฟรินขยาดการมีเพื่อนมาจนถึงปัจจุบัน.. เพราะงั้นเรื่องนี้.. ไม่ใช่เรื่องเล็กเลยว่ะ --*--
ชอบที่ลีดเดอร์สรุปตอนท้ายอ่ะ ว่าการแกล้งกันแบบนั้นน่ะ 100%warui เท่ว่ะ.. ประมาณว่า ไม่ว่าจะเป็นการแกล้งกันด้วยเหตุผลอะไร มันก็ไม่สมควรทั้งนั้นแหละ เจ๋งว่ะaniki

เมื่อวานประทับใจฮันนีมากมาย.. ถามว่า "วันนี้ไม่มีอะไรมาเล่าให้ฟังหรอ" แล้วบอกประมาณว่า พอเห็นน้องวัวทีไรก็จะรู้สึกในทันทีว่ามีเรื่องน่าตื่นเต้นมาอีกแล้ว..
นี่กูมีเรื่องทุกวันเลยหรอวะ -- -- แต่ก็ดีอ่ะ ที่เค้าบอกว่าเค้าชอบฟังที่เฟรินเล่า รู้สึกตัวเองมีค่าดี
เค้าเคยบอกตอนเฟรินเล่าเรื่องพี่ก้องให้ฟังว่า " ไม่เบื่อหรอก รู้สึกเหมือนตัวเองมีปี๊บปี้เลิฟเอง " ฮา... ตัวก็ไปรักกับพี่เขยเด่ะ จุนซูคุงอ่ะ พี่ก้องของเค้านะ *ฮา*

อิจฉาเมษาซังว่ะ จะได้ดูคอนชิด้วย T__T อยากดูมั่ง พูดถึงชิ.. ช่วงนี้ท้อแท้กับภาษาญี่ปุ่นตัวเองว่ะ เหมือนโง่ลงเรื่อยๆเลย T____Tเอาเหอะ.. ก็พยายามกันต่อไป

สู้ๆว่ะนิขขิคุง เดี๋ยวเราคุยกับนายอีก 2ตอน แต่ตอนนี้มันยาวเกิน --*-- รู้สึกขาดสมาธิอย่างมากมาย

ทั้งที่พยายามจะอัพเรื่องดีๆ ที่มีความสุขมาสองวัน..

ทำไมถึงมีเรื่องมาขัดจังหวะทั้งสองวัน ???

 

งานที่เคยคิดว่าจะทำ.. ก็กลับมารู้สึกช่างแม่งอีกครั้ง...

 

พอเหอะ.. นิขขิคุง.. ถ้าเย็นนี้เค้ารู้สึกดีขึ้นจะมาเล่าให้ฟังนะ ..

 

แต่ถ้าไม่. ก็คงดองไปก่อน อาจจะดองลืมไปเลยก็ได้.. ไม่รู้ว่ะ

ง่วงจนลืมไปเลยว่าจะเล่าอะไร T_________T

 

ถ้าพรุ่งนี้ฟิต จะมาเล่าเรื่องพี่ก้องนะ ... รักเธอว่ะ ^________^

 

 

 

 

 

. . . เป็นหนังสือที่พี่ชายแนะนำให้อ่าน ยืมเพื่อนมาให้ จนเฟรินอ่านแล้วไปซื้อมาเก็บไว้เอง

ครั้งแรกที่อ่าน ยังคิดเลยว่า.. จริงแล้วมันเป็นหนังสือที่หดหู่ เพราะตัวเอกเจอแต่เรื่องร้ายๆ เรื่องไม่ดี

แต่จริงๆแล้ว.. เพราะมันไม่ใช่หนังสือประโลมโลกหลอกลวง มันบอกความจริง ความจริงที่เฟรินนึกรังเกียจและหวาดกลัว

มันจึงดูไม่สวยงาม มีสีชมพูอ่อนหวาน อย่างที่หนังสือปลอบประโลมทั่วไปนิยมใช้ . . .

 

. . . แต่การพูดแบบนี้ ไม่ได้แปลว่ามันเป็นหนังสือชวนหดหู่ หรือมีเนื้อหาโหดร้าย ..

มันแค่นำเสนอแง่คิดผ่านมุมมองของเด็กอายุ 14 -15 ที่ชื่อ โคบายาชิ มาโกโตะ ..

มากกว่าคำปลอบใจประเภทหลอกตัวเองไปวันๆ มันทำให้รู้ว่าการตัดสินคนเรา

หรือตัดสินอะไรไปโดยเด็ดขาดว่าดีหรือไม่อย่างไร มันไม่ใคร่จะดีนัก

มันเตือนให้เราเห็น ว่าคนเรามีอะไรหลายๆอย่างผสมปนกัน คนเรามีหลายสี

และได้เห็นมุมมองที่อาจคล้ายหรือไม่คล้ายกับตัวเฟรินเองกับมาโคโตะ ( คนก่อน )

ที่ดูเหมือนเป็นคนเงียบ เก็บตัว แต่จริงๆแล้วเป็นแค่เด็กธรรมดา และเพราะการมองดูสีต่างๆอย่างใจเย็น

การลองมองดูปัญหาของตัวเองโดยสมมติว่าเราเป็นคนนอก มันทำให้รู้ชัดว่าเราเป็นคนธรรมดา

เฟรินไม่ได้แปลก หรือพิลึก อย่างที่ตัวเองเข้าใจ .. . . .

 

ลองใจเย็นๆ แล้วมองดูสีต่างๆ เลือกชื่นชมสีที่สวย และวางเฉยต่อสีสกปรก โลกมันก็ก็แค่นั้นแหละ ไม่เห็นต้องคิดมากเลย

 

 

เคือง..ด้วยสาเหตุที่ว่า.. ไลท์แพ้ !!!!!!!!! --*-- ขุ่นเคือง

 

แต่ที่ขุ่นเคืองมากที่สุดคือ.. เราไม่ได้ทำงานซักที --*-- ( ตอนนี้ก็อยากจะทำแต่ปวดหัว ..ป่วยการเมืองล่ะว่างั้น )

วันนี้เจอสเกตดีไซน์แสนสนุก ..สถาปัตยกรรมสะเทินน้ำสะเทินบก ..

ตุ่นน้อยเลยทำสถาปัตยกรรม - สะเทือนน้ำสะท้านบก - กูทำเรือนปลูกผัก..

เผื่อถึงยุคน้ำท่วมข้าวยากหมากแพง ก็จะได้มีชีวิตรอดสืบต่อไป *ฮา*

ป้อมาดูแล้วเงียบไปนานมาก.. กว่าจะชมว่าเจ๋ง.. แต่เพราะเงียบนานเกินเลยรู้สึกว่า...

มึงฝืนใจชมรึเปล่าเนี่ยยยยยยยยยย ( ; ^__^ A

 

กลับมาพูดถึงเดตโน้ตต่อ... ทำไมทุกคนถึงวางฟูจิวาระคุงไว้ที่ตำแหน่ง -พ่อหนุ่มหน้าบาน- ด้วยยยยย

เท่นะเว้ย !!!!!!! ไม่รู้ซึ้งถึงเสน่ห์พ่อหนุ่มน้อยซะแล้ว  o\/o

ตอนเดินนี่แบบ..หุ่นอย่างเพรียว หลงรัก !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

คิดว่าถ้ามิสะฉลาดกว่านี้ก็คงไม่แพ้ล่ะมั้ง --*--

แต่รู้สึกว่าหลายคนจะไม่ชอบในความเลวของมัน ที่เฟรินชอบไล้โตะก็ไม่ใช่ที่ความเลวหรอกนะ

แต่เพราะฉลาด +เท่ แบบสุดๆ ไปเลยไงล่ะ !! ( สงสัยจะมีแต่เฟรินคนเดียวที่ชอบไล้ท์ซะล่ะมั้ง ?? )

 

ตั้งใจว่า.. จำทำชาใส่ไซรัปราสเบอรี่.. จะเป็นยังไงงบ้างนะ.. นิขขิคุงคิดว่าไง ??

 

ถ้าตื่นมาอีกที คงได้คุยกันเนอะ.. นิขขิคุงเนอะ v(^_____^)V yoshi!!!!!

หลังจากเจอดีเปรสชั่นทางความรู้สึกไปเมื่อวาน ..

พี่บีก็ไถ่ถามด้วยความเป็นห่วง และลงท้ายว่าให้ทำอย่างที่เราทำต่อไปเถอะ ..

ตอนเราแต่ง เราอยากได้feed backแบบไหน แล้วเราจะไปกลัวคนอ่านมันทำไม

เม้นท์เราให้คนแต่ง แล้วคนๆนั้นเป็นใคร รู้จักกับเราก็ไม่ใช่ พี่ซาก็ไม่ได้ว่าอะไร แล้วเราจะเสียใจไปทำไม..

ถ้าเราไม่เห็นใจใคร เราก็เห็นใจพี่เถอะ ถ้าเราไม่เม้นท์ เรารู้ดีว่าคนแต่งรู้สึกแบบไหน..

แต่พอพี่บีไปอ่านที่ค้าโดนต่อว่า พี่บีก็บอกว่า ..อ่านแล้วท้อ...

เราจะแสดงความเห็นไม่ได้หรอ ??

ใช่มะ..ในฐานะคนอ่าน เราเป็นผู้บริโภคนะเว้ย...

 

แล้วเลยถามพี่ซา.. พี่ซาก็ว่า สำหรับเค้าเค้าไม่เห็นว่าแรง เค้าขำ

แต่ที่ต้องพูด ก็เพื่อให้คนๆนั้นไม่ถูกเพิกเฉย..

อย่าไปคิดมาก..

 

แล้วเราก็ปล่อยมันให้ผ่านไป วนหลังจะพยายามพูดให้ซอฟท์ลง จะได้ไม่สะเทือนใจใครให้กลับมาสะเทือนใจเอง --*--

 

เราจะเป็นวัว โก ออน อุดมการณ์ ต่อไปนะ o(^___--) V

 

เมื่อคืน.. หลับไป 11 - 12ชม.ได้มั่ง งานทำมั้ย ? ทำนะ แต่เรื่อยเฉื่อยมากๆ

หันมาเอาดีกับการคุยกับนิขขิคุง แล้วก็มีโปรแกรมให้เล่นใหม่ เป็นวิทยุบนเนต
.. ก็ดี .. แต่ยังไม่ฟังเพลงชิเลยซักเพลง --*--

แถมพอสคริปไปมากๆ ก็ไม่มีเพลงให้กูฟังซะงั้น --*--

 

เบื่อๆ ทำงานด้วยความรู้สึกเบื่อๆ ทำอะไรก็เบื่อๆ

ตื่นมาแล้ว.. อุตส่าห์คิดว่ามันจะเป็นวันที่ดี..

เปล่า.. ตอนนี้ไม่ดีแล้ว อารมณ์ขุ่นมัว.. เพราะเรื่องคอมเม้นท์..

มีคนไม่ชอบคอมเม้นท์.. น้อยใจ เสียใจ และเซ็ง..

มันเป็นคอมเม้นท์ของฟิค มันแปลว่าเฟรินพูดถึงฟิค ไม่ได้พาดพิงถึงใครในชีวิตจริง

ถ้าเฟรินไม่ชอบไอบะจัง เฟรินคงไม่ซื้อเทนไซมาดูหรอก..

ไม่เข้าใจด้วยว่าทำไมอ่านเม้นท์ อ่านฟิคไปเด่ะ..

ไม่ใช่เพื่อน ไม่ใช่ญาติ จะมายุ่งกันทำไม ไม่มีเส้นความสัมพันธ์ไหนเกี่ยวกันได้เลย

ถ้ามีคนมาว่าคาซึนาริน่ะหรอ ?? ทุกวันนี้ก็ว่ากันอยู่หลายชีวิต.. เสียใจมั้ย ? ไม่ว่ะ

คาซึเป็นคน มันดีมันชั่ว มันมีทุกอย่าง ใครจะมองมุมไหนก็มองได้ แม้แต่ต่อหน้าเฟรินจะด่าก็ด่ามันได้

( แต่ด่าแล้วไม่ต้องมาพูดกัน ! ล้อเล่นนะ ) ถ้ามันมีเหตุผลให้ด่า ก็ด่าไปเหอะ

แล้วยิ่งถ้าด่าคาซึนาริในฟิคยิ่งตามสบาย เพราะมันคือคาซึนาริในฟิค ไม่ใช่คาซึตัวเป็นๆ

 

แยกแยะดิ.. แยกแยะ... ง่ายจะตาย...

 

ไม่รู้ว่ะ ..

อาจจะไม่ใช่ทุกคนที่คิดแบบเฟริน เอาเป็นว่าวันหลังไม่ทำแล้ว.. ไม่ยุ่ง ไม่แตะชื่อใครมันแล้ว

ในเคสนี้คงใช้คำว่า "ใจเขาใจเรา"ไม่ได้ เพราะใจใครก็ใจใคร.. กูไม่รู้ทุกซอกทุกมุมหรอก ..

เรื่องแบบนี้ ถ้าตั้งแง่ทะเลาะกันไปทั้งชาติก็ไม่จบ ให้มันจบลงในนิขขิคุงวันนี้ แล้ววันหลังจะไม่พูดถึงแล้ว..

วันหลังจะฝึกรับให้ได้ว่า ..คนเราต้องรับผิดชอบใจใคร โดยที่ไม่มีใครมารับผิดชอบใจเรา .. ขอบใจนะ

 

 

เรื่องนี้เป็นเรื่องของเม้นท์ ไม่เกี่ยวกับฟิค ฟิคเค้าดี อ่านแล้วอิน.. กูอยากเม้นท์ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เม้นท์ในนี้ได้มั้ย ??? พื้นที่ส่วนตัว ( หวังว่านะ )

เค้าอยากรู้.. ทำไมโชต้องมารับผิดชอบวะ ??

จะอุบัติเหตุอะไร ??? แต่อุบัติเหตุมันไม่ได้ทำให้ม่านตาไอบะฉีกขาดจนตาบอดซักหน่อย

มองไม่เห็นก็เพราะปฏิเสธที่จะมอง ในเมื่อเลือกเองแล้วจะให้คนอื่นรับผิดชอบได้ยังไง ?

ซัตจังเองก็เหอะ ตอนแรกบอกเองไม่ใช่หรอ ว่าโชไม่จำเป็นต้องแบกรับมันมากขนาดนั้น

แต่พูดออกมาได้..ว่าให้รักมาซากิ..  ถ้าคนเรามันรักกันง่าย ตัดใจกันง่ายขนาดนั้น.. คำว่า -อกหัก- มันคงไม่มีบัญญัตืไว้หรอก

 

งื่อออออออออออออออออออออออออ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ขุ่นเคือง !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

เออ.. พูดเรื่องเมื่อวานดีกว่า.. ไปดูไซท์งานก่อสร้าง สุดยอดดดดดดดดด

ร้อน + เหนื่อย.. ได้ความรู้มั้ย ? ได้นะ.. ก็ได้อยู่ วันหลังถ้ามีโอกาส จะไปอีก ^____^

ได้เจอวิศวกรหนุ่ม หล่อเข้ม สูงโปร่ง น้ำเสียงพูดจาฉะฉาน ชัดถ้อยชัดคำ แต่เราคิดถึงเสียงเบาๆ หน้ายิ้มหล่อๆของพี่ก้องมากกว่า ( หลงไปเต็มสตรีม ) T__T

ได้ไปดูตึก season change .. สวยมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

อ.อังค์บอกว่า ทั้งชีวิต ออกแบบได้แค่นี้ซักชิ้นก็พอ..

" แค่นี้ ! " จอร์จ.... มันเป็นงานคิดเยอะมากกก ดีเทลเยอะสุดๆ เป็นตึกที่บรรยากาศดีมากกกก น่าเรียน แต่ค่าเทอมแพง 50000กว่ามั้ง

ไม่เรียนกับเอ็งหรอก แพงบรรลัย มิน่า..เอาเงินมาสร้างตึกนี่เอง..

แต่สวยจริงๆนะ งานคิดเยอะจริง ดีไซน์กันสุดใจขาดดิ้น

 

แต่น่าเสียดาย ตึกของอ.อังค์อุตส่าห์คิด floor to floorไว้ตั้ง 4ม. แถมเป็นโพสเทนชั่นอีก.. น่าจะใช้ระบบ chiller

แต่เงินทุนไม่พอเลยกลายเป็น split type ต้องมานั่งดู condenser air โผล่แพลมออกมา --*--

 

แต่ระหว่างทางนั่งไปนี่.. น่ากลัวมาก... เหล่านางฟ้าของมหิดล.. สวยหล่อกันสุดชีวิต ใส่ชุดนักศึกษา แต่งหน้า

แต่..เรา.. เสื้อยืด กางเกงยีนส์ขาดๆ T_______T ต่อมความมั่นใจหดเหลือ 2มิล

แต่อาจารย์ก็บอก.. โอ๊ย..เป็นเต๊กแบบนี้ก็ใช้ได้แล้ว แต่รองเท้าแตะ -- --"

พอไปถึง.. พี่เรย์ +พี่ชัยก็ถามว่า ปีอะไรเนี่ย ? ( ปีสามค่ะพี่ ) ทำไมดูเด็กจัง !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

โถ่.. พี่ครับ.. ผมจะเอาเซลล์สมองส่วนไหนไปโต กินนมก็แล้ว กินชีสก็แล้ว.. มันก็ไม่โต T__T

ตอนเดินดูไซต์ ชั้นบนสุดันต้องเหยียบบนไม้แบบ กับเหล็กเส้น.. พี่ครับ.. รองเท้าที่พี่(บังคับ)ให้ใส่มันหลวม .. หน้าจะทิ่มเอา

แล้วก็ย้ำว่า เดินดีๆนะ อย่าล้ม เดี๋ยวโดนเหล็กเสียบ..พี่ค้าบบบบบบบ ของแบบนี้เค้าไม่ให้พูด !!!!!! พูดแค่เดินดีๆก็พอ อย่าล้ม อย่าร่วง พวกนี้เค้าห้าม

ทางจิตวิทยาแล้ว.. การพูดแบบนี้จะทำให้เปอร์เซนต์การทำพลาดสูงขึ้นนะ T___T

แล้วคุณวิศวกรหนุ่ม ( พี่ชัย ) ก็เฝ้าถามอย่างเป็นห่วงเป็นใยว่า " เดินได้มั้ย ? ไหวรึเปล่า ? "

ก็ซาบซึ้งในความเป็นห่วงอยู่หรอก แต่พี่ลองคิดอีกสเตปสิครับ ถ้าผมบอกว่าไม่ไหว เดินไม่ได้ พี่จะอุ้มผมหรอ ?? ( ปากดี )

เลือกบันไดแต่ละอย่างที่ให้เดิน นี่ก็อย่างแอดเวนเจอร์ แล้วมาถามว่า " ไหวมั้ย ? " ถ้าไม่ไหวพี่จะให้ผมขึ้นเครนแล้วพี่ประเคนลงหรอ !!!!!!!!!!!!

มาถึงขั้นนี้ มันต้องไหวเด่ะ.. คิดถึงความเป็นห่วงเป็นใยจากพี่ก้อง T______T

ถ้าเฟรินบอกว่าไม่ไหว จะได้พี่ก้องมาช่วยงานที่บ้านมั้ย ถ้าได้จะบอกว่าไม่ไหวทุกวันที่เจอกันเลย ( ; ^ ____ ^ A

แต่พี่ชัยมือสวยมาก ไม่ด้านด้วย ดีว่ะ เป็นผู้ชายแท้ๆ เสือกหุ่นดี +มือสวยกว่ากู

 

พูดถึงหุ่นดี เมื่อวานดู Project Runway แดเนียลคุง หน้าเหมือนพี่ก้อง น้องไปตัผมมา หล่อมากกกกกกกกก

แต่เธอพูดอย่างเต็มปากเต็มคำว่าเธอเป็นเกย์ สะเทือนใจ ! เพราะเฟรินลิงค์ไปถึงพี่ก้องเป็นที่เรียบร้อย T___T

ถ้าคราวนี้พี่ก้องเป็นเกย์อีก กูจะเป็นทอมให้มันรู้แล้วรู้รอด ! ! ! ! ! ! ! ! !

 

ไปอาบน้ำละ *หัวใจ* เดี๋ยวกลับมาทำงานต่อ ลาล่ะนิขขิคุง วันนี้มีหลายเรื่องหนักหัวไปหน่อย ระวังไม่สบายนะจ๊ะ หึ หึ หึ