สมเพชตัวองขึ้นมาในทันตา นิขขิคุง.. ทำไมวันที่เราเจอกันอีกครั้งมันน่าหดหู่สังเวทขนาดนี้..

 

เออ.. ครับ.. ผมทำตัวเอง..

ทำแม่งอะไรไม่รู้ น่าสมเพช นั่งคิด นั่งน้อยใจ นั่งบ้าบอ แล้วก็จบลงด้วยการทำงานทั้งที่สภาพจิตมันป่วยๆ

 

คุยกับฝ้ายว่า... เราจะได้สบตากัน แต่จนถึงวันนี้มันก็แค่อดีต

จะเอาอะไรมาเชื่อ จะเอาอะไรมามั่นใจ .แน่นอนว่าฝ้ายมันเข้าใจนน่าเจ็บปวดกว่าเดิมพราะแม่งไม่มีปลอบใจ

ผมก็ไม่ใช่คนปฏิเสธความจริงประมาณว่า ไม่หรก ไม่จริง มันต้องมีอะไรซักอย่างสิ...

ผมจะปลอบตัวเองไปลมๆ บ้าบอทำซากอะไร เพื่อนสวยมันคงรู้มันเลยไม่ปลอบอะไรกลับมาเลย

( เพื่อนน่ารักเลยได้แต่ครางหงิงให้เพื่อนสวยฟังโดยเนื้อความก็วนไปวนมาอยู่แบบนี้ )

 

โชคดีที่เกิดมาแยกประสาทได้ แต่ก็โชคร้ายอกประมาณหนึ่ง..

เพราะผมสามารถสติเสียกับเรื่องบ้าๆ นี้พร้อมๆกับการทำงานที่บริษัท

กลับมาก็นั่งจิตตกอยู่หน้าคอม ศนิชาก็ปลอบไม่ไหว เพราะก็เจอเรือลำเดียวกันคว่ำทั้งหนองแบบนี้

สติมันจะไปไหนเสีย เว้นก็แต่มันจมลงในหนองที่กู้ขึ้นมาไม่ได้

 

ถ้าเจอหน้าแล้วประเคนหมัดในตาคมๆ มันได้ซักฉากแล้วขู่ถามเอาว่าสรุปกูเป็นบ้าอะไร อาจจะดีก็ได้

แต่ไอ่หล่อตาคมมันคงทำอะไรไม่ได้นอกจากงงแล้วก็งง

คำหยาบยังไม่อยากพูดให้ระคายหูระคายใจเด็กหน้าหล่อ แต่คำว่าโง่ ว่าบ้ามันกระแทกเข้ากลางอกคนมองหน้ามันอยู่