Even though it's not kind of secret, I can't tell it to someone.

Although that one is my important person.

 

I can't and don't ever deny that I'm in the wrong way.

eventhough nowaday i don't know why i'm here..

but i need to keep near to my love..

 

I don't know if how true of this love.

but i just to fight for something or someone...

 

just it..

 

See you neext NIkki-kun I need to bed now..

พี่ครับ.. พรุ่งนี้แล้วนะ.. พรุ่งนี้ผมต้องไปแล้ว..
พูดตรงๆนะพี่.. ผมกลัว.. กลัว กังวล สารพัด..

 

ผมไม่ได้กังวลเรื่องน้อง เพราะผมรู้.. ผมรู้ว่าพี่ดูแลน้องอย่างดีที่สุด..
ทำไมถึงต้องเป็นที่นั่น.. ผมรู้สึกไม่ปลอดภัยเลยฮยอง ถึงจะเป็นบ้านของพี่.. ผมก็ยังกลัวอยู่ดี..

 

พี่.. น้องเป็นยังไงบ้าง.. ยังเจ็บอยู่มั้ย..
ผมอยากอยู่ข้างๆน้อง.. อยากเดินเข้าไปลูบหัว แล้วเรียกน้องอย่างที่ผมชอบเรียก..

 

. . . ลัคกี้ . . .

 

ผมชอบเวลาที่พี่เรียกน้องว่า " น้องเล็ก " แล้วพี่เรียกตัวเองว่า " พี่ "

เพราะน้องเป็นน้องเล็กที่ตัวสูงกว่าพี่ ^_________^

 

พี่ครับ.. ผมอยากเจอพี่ไม่น้อยไปกว่าอยากเจอน้องเลย...

ผมไม่พูดหรอกว่ารักพี่มากกว่าน้อง.. อิอิ

แต่อย่างน้อยผมก็อุ่นใจถ้ามีพี่อยู่ด้วย.. เพราะพี่เป็นพ่อหนุ่มบุพเพของผมไง >__<

 

พี่.. ผมคิดถึงทั้งสามคนเลย.. แค่เดือนเดียวที่เราไม่เจอกัน...

แน่นอนผมคิดถึงพี่ และเรียวด้วย ..จริงๆนะ..

 

ดูแลตัวเองนะพี่ ดูแลน้องแทนผมด้วย..

พี่ ผมเจ็บ.. เจ็บในวันที่รู้ว่าน้องเจ็บ

ผมร้องไห้ ..

 

ผมเสียใจที่ปกป้องน้องไม่ได้ ผมเสียใจที่ไมสามารถทำอะไรให้น้องได้เลย..

พี่.. พี่อยู่ข้างๆน้องแทนผมนะ..

พี่ดูแลน้องให้ผมที..

 

พี่ครับ พี่เชื่ออยู่ใช่มั้ย แม้แต่ตอนนี้พี่ก็ยังเชื่ออยู่ใช่มั้ย

ผมเชื่อในตัวพี่นะ.. พี่ต้องดูแลทุกๆคนต่อไป

พี่ต้องเข้มแข็งนะ..

 

ตราบเท่าที่พี่เชื่อ.. ผมก็เชื่อ..

แต่ถ้าพี่ล้ม พี่เสียใจ.. ผมคงท้อแท้และหมดกำลังใจ..

ผมอยากเชื่อ พี่บอกเองไม่ใช่หรอว่าเราจะชนะด้วยความเชื่อ..

 

เมษบอกกับผมว่า.. เสียงของพวกเราจะต้องไปถึงพระเจ้าแน่ๆ

แม้ว่าพระเจ้าจะอยู่ที่ดาวพลูโต ก็ต้องได้ยินอย่างแน่นอน

พี่.. เสียงของผมจะไปถึงใช่มั้ย.. จะไม่ต้องมีเรื่องร้ายเกิดขึ้นกับน้องแล้วใช่หรือไม่..

อย่างน้อย.. ถ้าเสียงของผมไปไม่ถึง.. ผมก็อยากให้เสียงของพี่ไปถึง..

พี่ต้องเชื่อนะ..

 

ถ้าพี่บอกให้ผมเชื่อและศรัทธา.. พี่ก็ต้องเชื่อ

และพี่ต้องทำให้ผมเชื่อด้วยว่าพี่กำลังเชื่อ

 

ผมไม่มีคำพูดสวยหรูอะไรให้พี่ เพราะผมรู้ ( อย่างน้อยก็คิดว่ารู้ )

ผมรู้ว่าพี่ก็เจ็บไม่ต่างจากผม.. ไม่หรอกพี่ต้องเจ็บกว่าผมแน่..

 

อย่างไรก็ตาม.. เข้มแข็งไว้นะพี่..

ร้องไห้ก็ได้ถ้าหัวใจมันเหนื่อยล้า แต่ถ้าวันพรุ่งนี้เดินหน้าเข้ามา พี่อย่าลุกหนีมันไปไหนนะ

 

เพราะวันพรุ่งนี้ในซักวัน..

สิ่งที่เรียกว่า " วันพรุ่งนี้ " มันจะทำให้เราได้เจอกัน

อย่างน้อย.. ผมก็แค่อยากมีวันพรุ่งนี้ที่ได้เจอพี่ เพื่อบอกว่ารักพี่ชาย

 

ผมพูดได้ไม่เต็มปากหรอกว่าผมรักน้องอย่างน้องชาย เพราะในส่วนหนึ่งที่ผมรู้สึกมันไม่ใช่แค่นั้น

แต่พี่.. สำหรับผม.. พี่เป็นพี่ชายผมนะ.. Hyung .. ผมไม่อยากเรียกพี่ว่า Oppa

ผมอยากจับมือกับพี่ แล้วเรียกพี่อย่างเต็มปากชัดๆซักครั้งว่า " Hyung "

 

พี่ต้องเข้มแข็งเพื่อรอฟังคำๆนี้จากผมนะ

 

ผมแค่อยากพยายามอย่างดีที่สุด..

  ไม่ว่าผลของความพยายามนั้นจะดีหรือไม่ . . .

    ผมก็แค่อยากจะพยายาม พยายามให้มีอะไรซํกอย่างเปลี่ยนแปลงไป . .

 

ผมไม่อยากเกลียดตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้ ..

เพราะฉะนั้น ไม่ว่าจะดีหรือไม่ในผลที่ออกมา . . .

. . . ผมจะพยายาม และจะเข้มแข็งให้ได้ . . .

 

ผมเสียใจ.. ถ้าหากความพยายามของผมได้ทำร้ายใครไป

แต่ผมก็แค่อยากจะพยายาม.. มันเป็นความเห็นแก่ตัวของตัวผมเอง ..

ผมรู้.. ว่าผมกำลังทำร้ายคนรอบข้างด้วยความพยายามนี้ ..

 

แต่ขอให้ผมได้ทำในสิ่งนี้ ได้พยายามทำแบบนี้ พยายามทำสิ่งนี้..

ขอให้ทุกคนๆ ได้โปรดเข้าใจในการกระทำของผม ..

ขอให้พระเจ้าให้อภัยต่อการกระทำของผม ..

 

ได้โปรดให้อภัยผม และได้โปรดอยู่เคียงข้างผม เพื่อให้ผมผ่านพ้นมันไปได้

 

ได้โปรดให้อภัย และเข้าใจในตัวผมด้วย

 

ได้โปรด ...

 

และได้โปรด อยู่เคียงข้างเขาคนนั้นด้วย ได้โปรดทำให้เขาปลอดภัย และเข้มแข็ง ได้โปรดเถอะครับพระเจ้า ...

 

ผมไม่มั่นใจว่านี่เป็นคำขอแรกของผมหรือไม่ ผมไม่เคยเชื่อในตัวท่าน หรือพลังของท่าน

แต่ในเวลานี้ ผมต้องการท่าน ท่านอาจไม่พอใจและไม่ให้อภัย

 

 

ผมขอร้อง

ได้โปรดเถอะครับ . . .

คุณเคยคิดบ้างไหม...

 

.. ถ้าสิ่งที่เคยมีสอง แต่สุดท้ายแล้วมันเหลือเพียงหนึ่ง มันจะเป็นยังไง ..

 

ผมเคยอยาก - รู้ - แต่ตอนนี้.. ผมไม่อยาก - รับรู้ -

 

เยส.. ไปเที่ยว [ ภูเรือ จังหวัดเลย ] มาล่ะ ...

แต่มีเรื่องที่น่าเสียใจอยู่ว่า.. ไม่ได้ชาร์ตแบตกล้องไป เลย.. อด.. รออัดจากคนที่ถ่ายๆกันไปแล้วกันเนอะ .. ^___^

 

ช่างเป็นทริปแห่งการ [ กิน นอน ] ไม่ทำ.. ไรเลย นอน ตื่นมากิน กินเสร็จนอน กลางคืนกินเหล้า.. สาระแห่งการไปอยู่ที่ใด ??

  เห็นว่ากันว่า ต้องการให้ความไม่มีอะไร มันมีอะไร .. แต่อะไร ?? ( ล้อเล่นนะ )

  ก็ได้เพื่อนกลับมา.. จะเป็นเพื่อน หรือแค่คนรู้จัก คงต้องดูกันไป แต่ตอนนี้.. เราสามารถเรียกมันว่า "สนุก" ได้ก็แล้วกัน ( เนอะ )

 

สนุก.. ตลก.. ได้ไปดูเห็ด แอบขโมยสตรอเบอร์รี่.. กินเห็ดหอมสดทุกวัน เห็นต้นกุหลาบที่หน้าตาเหมือนดอกชบา

  นี่มันบ้าอะไรวะ ?? จริงๆแล้ว ผมแอบคิดแบบนี้อยู่ในใจเป็นระยะๆ ไม่ได้ไม่ชอบ ไม่ใช่ไม่สนุก แต่ไม่เคยไป ไม่เคยทำ

  ใครจะไปคิดว่าต้องไปเที่ยวกับคนไม่รู้จัก เพื่อไปทำความรู้จักกัน ?? เกิดมาเพิ่งเคยทำตอนขึ้นปีที่ 21นี่แหละ..

แต่ก็นั่นแหละ.. สนุก นอนเยอะดีด้วย อาหารอร่อยจนคิดว่าต้องกลับมาซีเรี้ยวกับการลดน้ำหนักอีกครั้ง..

 

แต่ไปแล้วคิดถึงเมษ.. นึกถึงตอนไปทองผาภูมิ.. ตอนนั้นตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่.. จนถึงตอนนี้..นึกไม่ออกแล้ว

  ถ้าได้ไปอีกครั้ง จะนอนดูทีวีด้วยกันจนหลับเหมือนครั้งที่แล้วมั้ย ??

  สิ่งที่เรียกว่า " เวลา " สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้บ้าง ??

 

แต่ว่าตอนนี้น่ะนะ... ง่วงจนสมองไม่สั่งการแล้วล่ะ (;^____^ A

 

Ps. ตอนนี้กำลังอยากทำบล็อกที่ Exteen แต่ว่า... เสียดายสเปซ จะไปทำบล็อกสำหรับฟิค ก็.. ก็ไม่ได้แต่งไง.. T___T

  ไปนอนกันเถอะ.. เนอะ ^_____^

พึงสังวรณ์ได้ว่า.. ใช้เวลาวันหยุดได้ไร้สาระอย่างที่สุด..

 

อยาก.. อยากจะลองทำวันหยุดให้เป็นวันหยุด นอนเหม่อเงียบๆ อย่างที่ตั้งใจไว้

แต่....  ถ้าทำบบนั้น เวลามันก็ผ่านไปอย่างไร้ประโยชน์.. ใช่หรือไม่ ?

 

 

เป็นเรื่องที่ไม่รู้จะเวทตัวเองไปทางไหน ( หรือทางไหนก็แย่ทั้งนั้น ?? )

 

บางครั้งผมเองก็สงสัย.. ว่าผมเหนื่อยอะไรกัน ???

ในวันที่ฝึกงานวันแรก ผม - ค่อนข้าง - เหนื่อยในการตอบคำถาม แต่มันก็สนุก

แต่เหนื่อยกว่าเมื่อรู้ว่า ฝึกแล้วไม่ได้เงิน T____T ไม่ใช่...

แต่ผมเพิ่งรู้ การกลับมาที่บ้าน มันเหนื่อยกว่า...

 

คำถามที่ว่า "ทำไมข้างในเฟรินถึงไม่โตขึ้น"

.. ถามตัวเองให้มั่นใจ ผมไม่โตขึ้น หรือไม่ว่าผมจะโตขึ้นหรือไม่ มันต่างกันมากน้อยแค่ไหนในสายตาคุณ ?

 

คำถามประเภทที่ว่า "ทำไม" .. ช่วยกลับไป "คิด"ให้ดีว่า ทำอะไรลงไปบ้าง..

คุณเหนื่อย.. ผมเองก็เหนื่อยใจไม่ต่างกันหรอกคุณ ลองคิดสภาพสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีที่ทางให้อยู่

  ไม่มีที่ทางให้กลับไป.. คุณว่า.. วันไหนกันที่สิ่งมีชีวิตตัวนั้นมันจะแตกสลายไป.. คิดสิ..

 

 

นึกถึงคำพูดของศนิชาซัง.. ความสุขและความปลอดภัยมันหาง่าย อยู่ที่จะรับมันมาหรือไม่..