อิกนอร์หมายเลขนี้ไปได้มั้ยครับ ??

 

ครึ ครึ .. คนเราน่ะนะ ..
คิดว่าหลายคนคงเคยเจอ เพราะมันเป็นเรื่องปกติสัตว์โลก

 

แต่กูหวงของกู ไม่ให้ยุ่งด้วยหรอก..

 

วันนี้ฟิลซีเรียสเล็กน้อยถึงปานกลาง จริงๆแล้วมาก..

 

 

พูดถึงแล้วก็คิดถึง T___________T
ไอ่ตู่บอก เลิกคิดเรื่องน้องไปก่อน คิดก่อนว่าวันสุดท้ายจะทำไง
โถ่.. พี่ครับ ลางจะแห้วเห็นอยู่หลัดๆ ผมนะตัดใจไปแล้วครับพี่น้อง..

 

 

จริงๆ แล้วแอบหวังนะน่ะ --*-- ทำไงดี ทำไงดี ทำไงดี อตต๊กเข่~~~~~~

dou sureba ii no ka T_____________T

จะเป็นอย่างที่ตู่ว่ารึเปล่า ? แต่ตัวผมเองคิดว่า..ยากว่ะ..

 

.. คบ กับ ชอบ .. มันคนละเรื่อง

แล้วมันก็ไม่ใช่แค่กูคนเดียวที่จะตอบคำถามนี้ได้..

 

2 วันสุดท้ายแล้ว.. พี่ครับ.. ผมว่าแห้วครับพี่..

 

..  เวลาที่เดินด้วยกันสองคนมันไม่มีอีกแล้วครับ ..

 

เอาน่า.. ขำๆ จริงจังไปหลายทีแล้วสุดม้ายก็เบื่อไปเอง เพราะงั้นคราวนี้เลยคิดว่า เอาขำๆก็พอเหอะ

  ฟลุ๊กได้ก็ดี ไม่ได้ก็ช่าง.. ยังไงเราก็มีน้องหอยทากเดินไปเดินมาอยู่แล้ว..

 

มันไม่มีเวลาแล้วว่ะ อีกอย่าง.. ท่าทางก็ไม่ใช่พวกจะทำอย่างนั้นซะด้วย..

 

 

ลาง..ว่า..จะ.. แห้ว.. มาเยือนแต่ไกลเลยทีเดียวเชียวแฮ.. --*--

 

 

---------------------------------------------------------------

 

เมื่อวานมีข่าวหลอกลวงว่าเด็กคนนั้นออกจากโรงพยาบาลแล้ว..

 

มันเป็นข่าวหลอกลวง..

 

ทำร้ายจิตใจเล็กน้อย.. แต่ก็ดี อยู่แบบนั้นแหละจะได้ฝากพี่อาร์ตเอาของไปเยี่ยมไข้ได้..

 

ป่านนี้เดินมาราธอนอยู่ในห้องไปแล้ว.. จะเป็นยังไงบ้าง

 

นอนอยู่บนเตียงตลอดแบบนั้น ตูดมันจะใหญ่ขึ้นอีกรึเปล่า

 

ใหญ่กว่านี้ไม่ไหวแล้วนะ --*--

 

ฝึกเดินเยอะๆนะสิบสาม ขาจะได้แข็งแรงพอรับน้ำหนักตูดแกได้ กร๊ากกกกก

 

ผมจะยาวขึ้นขนาดไหน หนวดเฟิ้มๆมั้ย ?? ผมขาวจะขึ้นมากมั้ย ? ย้อมรึยัง ??

 

ติดใจที่เด็กคนนั้นพูดออกมาว่า.. ระหว่างอยู่ในโรงพยาบาลก็ได้คิดอะไรมากมาย..

 

.. คิดอะไรอยู่คยูฮยอน ..

 

จะกลายเป็นเด็กแบบไหน.. จะเงียบขรึมลงไปกว่าเดิมอีกรึเปล่า จะกลัวและหวาดระแวงหรือไม่

หรือจะกลับออกมาเอ๋อๆ เหวอๆ เซอร์ๆ ไม่ต่างจากเดิม...

 

จะอ้วนขึ้น หรือผอมลง.. จะกลับออกมามีแฟนเป็นพยาบาลรึเปล่า ( ไม่เอานะ )

 

ตอนนี้ที่นั่นคงเป็นเวลา 02:51 คงนอนไปแล้ว หลับสบายรึเปล่า คุณแม่เฝ้าไข้อยู่รึไม่

หรือจะแอบตื่นมาเล่นเกมส์ ?? โดนเล่นเกมส์แบบจำกัดชั่วโมงแบบนั้น เอาเวลาที่เหลือไปทำอะไรนะ ??

ฝึกเดินหรอ ?? หรือจะหลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องรู้ราว ??

 

อยากเข้าไปลูบหัว ผมมันจะนิ่มมั้ย ?? ที่นั่นห้ามสระผมให้คนป่วยรึเปล่า ??

ใครเช็ดตัวให้กัน !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

เพ้อเจ้อใหญ่แล้ว ...

 

จะวันเกิดผมแล้วนะ.. อยากให้คำอธิษฐานเป็นจริง..

 

จรีงๆ นะ ^_______^

 

... อยากเข้าข้างตัวเอง ...

 

.. อยากให้มันเป็นจริง ..

06.00 - 07.00  ตื่น.. เหม่อ... จัดการกับสมองตัวเองแล้วออกจากบ้าน.. =___= z Z Z  
 
 
07.00 - 08.30  มึนๆ รอรถเมล์ แล้วก็หลับต่อบนรถเมล์ ..=___= z Z Z  

08.30 - 09.00  ช่วงเวลาเลทๆ ถ้าไปถึงก่อนก็จะกินกาแฟ แล้วก็นั่งจูน ครึ ครึ ครึ  o(--__@)o  

09.00 - 12.00  ทำงานอย่างจริงจังมากขึ้น.. o(@__@)o  
 
 
12.00 - 13.00  พักกินข้าว.. กินข้าวที่ออฟฟิส ไปเซเว่น เล่นคอม .. อาจารย์ยอดเยี่ยมครับ... ทำไมท่านถึงต้องสร้างออฟฟิสไว้ลึกเยี่ยงนี้ครับ ..  
 
 
13.00 - 16.00  ทำงานอย่างจริงจังอีกครั้ง ... o(@__@)/o 

16.00 - 16.15  พักรอบบ่าย ทำตัวตลกแ-ก ไปวันๆ   (>___<)
 
 
16.15 - 18.15  ทำงานอีกครั้ง o(--*--)/o  
 
 
18.15 - 19.00  เลิกงาน เคลียร์งาน รอกลับบ้าน แล้วแต่วัน.. o( --***-- )V  
 
 
19.00 - 20.00  นั่งรถกลับบ้าน.. นับเป็นช่วงเวลาชิวๆของชีวิตเวลาเดียวในยามนี้ ( ; --_____-- A  
 
 
20.00 - 22.00  ดู Kiss The Radio พร้อมเล่นคอมไปพลาง.. แต่เราต้องมุ่งมั่นในการดู เพราะเป็นช่วงเวลามีความสุขช่วงเวลาเดียวของวันที่เหลืออยู่ o(=__--)o  
 
 
22.00 - 23.00  เล่นคอม.. หาข้อมูล.. อ่านหนังสือผ่านคอม ดูทีวีผ่านคอม เหอะ.. @(--___O)V !!!  
 
 
23.00 - 24.00  อาบน้ำ เตรียมตัวนอน =____= z..  
 
 
00.00 - 06.00  อ่านหนังสือ และนอนในที่สุด =___= z Z Z  
 
 

 
 
Note : :  ไม่ได้ต้องการความ -เห็นใจ- แต่ต้องการความ -เข้าใจ- อยากให้เห็นภาพในสิ่งที่เป็น ทำและรู้สึก.. ได้โปรดอย่าบอกให้ผมนอนแต่หัวค่ำ .. ไม่ใช่ไม่อยากนอน แต่ผมมีสิ่งที่อยากทำ เหมือนที่หลายๆคนมี ขอผมทำมันได้มั้ยครับ..

  ผมที่ได้แต่เฝ้าถามตัวเองถึงเหตุผลนั้นๆ โดยไม่ได้เอาไปถามต่อเจ้าตัว

  ไม่ได้รับรู้เลยหรอว่าตัวเองทำอะไรลงไป..

 

ความรับผิดชอบ.. คือสิ่งที่ทุกคนพึงมีไม่ใช่หรอ ?

  อย่างน้อยที่สุด ถ้าเด็กอายุ 21อย่างผมสามารถตระหนักถึงมันได้

  คนที่อายุ 23 -26 อย่างพวกคุณ.. ควรพิจารณาตัวเองบ้างได้แล้วนะ..

 

ผมไม่ได้พูดถึงเรื่องของจริยธรรม มนุษยธรรมบ้าบอพวกนั้น..

  แต่ผมพูดถึง " ความรับผิดชอบ " ล้วนๆ

 

ฝ้าบอกว่า.. มึงก็ทำใจสบายๆ แล้วก็จำไว้ละกันว่าอย่าไปยุ่ง..

  อือ.. ไม่อยากเข้าใกล้แล้ว ทั้งหมดนั่นแหละ

  กูกะเลิกยุ่งทั้งเซตเลย.. ห่า แม่งบรรลัยจริงๆ..

  นอกจากเรื่องคยูฮยอน กับพี่อาร์ตแล้ว

  จริงๆแล้วมันเป็นประสบการณ์เหี้ยๆ อันนึงเลยนะ..

 

จริงๆแล้ว.. ผมไม่อยากพูดถึงมันมากนัก.. แต่มันอึดอัดใจ..

  ผมอยากให้ทุกอย่าง มันจบลงให้เร็วที่สุด.. จบซะที..

เคยเห็นแต่คนอื่นโดน คราวนี้โดนเอง ... 50ข้อ..

ลุย ! ! !

 

ผมโกรธไม่ได้หรอก ทำได้อย่างมากก็แค่เสียใจ..

ไม่ว่าคุณจะมองเห็นภาพแบบไหนของผมอยู่..

 

แต่ผมเองที่กำลังเสียใจ มันอ่อนแอลงอยู่ทุกขณะจิต..

 

ผมที่กำลังพยายามปกป้องตัวเอง..

 

ผมไม่ได้เกลียดโลก ไม่ได้เกลียดคนในบ้าน ไม่ได้เกลียดใคร..

แต่ผมกำลังเสียใจ..

 

หลายคนอาจคิดว่า.. คนเรา เอาแต่คิดว่ากำลังถูกทำร้าย ทั้งที่จริงๆแล้วก็กำลังทำร้ายคนอื่นอยู่..

จริงครับ.. ผมเอง รู้ตัวดีว่าผมก็กำลังทำร้ายใครหลายคน แต่ถึงอย่างนั้นผมก็รักตัวเองจนต้องปกป้องตัวเองอยู่ทุกขณะจิตอยู่ดี..

 

ผม..ที่กำลังยิ้มไปวันๆ ร้องไห้ไปวันๆ ทำได้มากที่สุดแค่นี้เองหรอ..

 

ในช่วงเวลาที่ผมร้องไห้ ผมขอบ่าใครซักคนซบได้มั้ย..

ซบ.. โดยไม่ต้องกังวลว่าสังคมภายนอกจะมองไม่ดีหรือไม่

ร้องไห้.. โดยไม่ต้องกลัวว่าใครจะหนวกหูรำคาญรึเปล่า..

คร่ำครวญถึงเรื่องของผม.. เรื่องที่ผมเสียใจ.. โดยไม่ต้องถูกสั่งสอนแล้วต่อว่า ว่าเป็นคนที่เห็นแก่ตัว เอาแต่ใจ ไม่รู้จักโตรึเปล่า..

 

จริงๆแล้วผมขอมากกว่าซบได้มั้ย มากกว่าบทเพลงที่ร้องออกมาว่า

  - แทนหมื่นคำพูด ขอเป็นบ่าไว้ซบจะดีกว่า -

    ผมขอเพิ่มเป็นอ้อมกอดได้มั้ย.. กอดเก็บผมไว้ที ปกป้องผมเอาไว้ที..

 

หรือจริงๆแล้ว แม้แต่ร้องไห้ ผมก็ควรจะร้องอยู่ลำพังในห้องเหมือนทุกๆวันที่ผ่านมา..

 

ผม.. ที่อยากจะยิ้ม โดยไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครมานั่งตีความหมายว่ายิ้มของผมมีนัยสำคัญอย่างไร

  หรือยิ้มด้วยจุดประสงค์ใด..

     ผม.. ที่อยากจะยิ้ม.. โดยไม่ต้องกังวลว่า คนอื่นจะเห็นผมใจเย็นลงแล้ว ได้เวลามานั่งสั่งสอน นั่งต่อว่า ได้โดยที่ผมจะมีอารมณ์ฟัง

       ถ้าเป็นแบบนั้น.. ผมยิ้มไม่ออกหรอกครับ..

 

ได้โปรดอย่าบอกเลยว่าคุณไม่ได้ทำมัน..

  เพราะผมกำลังรู้สึกถึงมันอยู่ในทุกขณะจิต..

    ผมที่กลัว.. และกังวล..

 

ผมเคยคิด.. ทำไมใครหลายคนจึงสามารถร้องขอบางสิ่งบางอย่างต่อคนอื่นอย่างง่ายดาย

  ของแบบนั้น ไม่ได้เป็นการรบกวนหรอกหรือ..

  หรือจริงๆแล้ว มันเป็นเรื่องปกติทั่วไป เพียงแต่ยากเกินไปสำหรับผม..

 

ผม..ที่กลัว กลัวว่าจะถูกเกลียด กลัวว่าจะเป็นการรบกวน ทำให้ไม่สามารถขอยืมมือของใครไว้พักพิงได้เลย

  และคิดเสมอว่า เรื่องของตัวเอง ต้องรับผิดชอบให้ได้ด้วยตัวเอง

    ผม.. ที่ทำแบบนั้น เพื่อให้รบกวนคนรอบข้างให้น้อยที่สุด

      กลับกลายเป็นว่าการทำแบบนั้น.. กลับถูกมองว่าเป็นคนคิดถึงแต่เรื่องของตัวเอง

 

ผม.. ที่กำลังปกป้องตัวเองอย่างสุดกำลัง เพราะรู้ตัวดีว่าเป็นคนร้องไห้ง่าย เสียใจง่าย

  ผมจึงเลือกจะวางเฉยต่อทุกสิ่ง

    แต่การทำแบบนั้น กลับกลายเป็นว่าไม่รู้จักมีความสัมพันธ์กับคนรอบข้าง..

 

แม้เพียงคำพูด.. ผมก็ร้องไห้.. แม้เพียงคำปรารภ ผมก็เสียใจ.. แม้เป็นเพียงคำเปรียบเทียบต่อสิ่งอื่นใด ผมก็เศร้าใจเพียงพริบตาเดียว

  ผม.. ที่กำลังร้องไห้..

    ช่วยปกป้องผมบ้างได้มั้ย.. มองเห็นตัวตนและสิ่งที่ผมต้องการบ้างได้มั้ย..

      ผมไม่ได้อยากโตไปเป็นผู้ใหญ่ที่มีคุณภาพ ด้วยสภาพจิตใจที่ไม่รู้ว่าผมจะหายสิ้นไปจากโลกนี้เมื่อไหร่

 

ผมเสียใจ.. ที่ไม่สามารถทำหน้าระรื่นรับรู้ความเป็นห่วง และความรักผ่านคำตักเตือน ต่อว่าและสั่งสอนไปวันๆ

  แม้จะรู้ซึ้งถึงเหตุผล แต่โดนด่าทุกวัน.. ผมก็เสียใจ เหนื่อยเป็น หงุดหงิดเป็น และท้อใจเป็นนะครับ..

    คุณ.. ที่กำลังสั่งให้ผมยิ้ม.. คุณที่สั่งให้ผมกินในสิ่งที่คุณซื้อมาให้..

      ของฝากที่ผมซื้อมาแต่ละครั้ง คุณเคยหยิบมันกินบ้างมั้ย..

        เอาน้ำใจผมไปทำร้ายแบบนั้น แล้วเรียกร้องน้ำใจผมทำไม..

 

ผม..ที่ยังมีเรื่องที่อยากทำ

  ผม.. ที่เวลาที่เหงาก็อยากจะคุยกับคนที่ฟังเรื่องที่ผมพูด

    ผม.. ที่ไม่ต้องการแม้แต่ความรัก หรือคำรัก เพียงแค่อย่าทำให้ผมร้องไห้

      ผม.. ที่กำลังรู้สึกว่า.. แม้แต่น้ำตาของผม ก็ไร้ซึ่งสีสันจนทำให้ใครสังเกตเห็น

 

ถ้าคำอธิษฐานมีจริงในโลก.. ผมขอให้พรุ่งนี้ฝนตกได้มั้ย..

  ขอให้พรุ่งนี้ฝนตก วันเกิดของผมก็ขอให้ฝนตก ผม..ที่เกิดในฤดูฝน คงมีเพียงฝนที่จะโอบกอดผมเอาไว้..

    ทั้งที่ความจริงแล้วฝนจะตกหรือไม่ ไม่ใช่เพราะผม..

      ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเพื่อผม..

        แม้แต่ฟ้าฝน ก็ใจร้ายไม่ต่างกัน..

ห่วง...

 

ได้ยินมาเมื่อสองวันก่อนว่าเด็กคนนั้น เริ่มเดินได้แล้ว..

ออกมาเดินเล่นได้บ้าง น่าดีใจ ^______^

คงต้องดีใจอยู่แน่ๆ เพราะเอาแต่บ่นว่าได้แต่นอนอยู่บนเตียงเสมอๆ

พวกพี่ชายก็คงไปเยี่ยมอยู่บ่อยๆ ต้องกำลังดีใจอยู่ถึงจะถูก..

 

แต่ถึงอย่างนั้น.. ก็อยากจะไปหา อยากไปอยู่ข้างๆอยู่ดี

ยิ่งไปหา ยิ่งอยากเจอ กลับมาก็อาวรณ์..

 

ระหว่างที่ต้องอยู่บนเตียง ระหว่างที่ไม่ได้เล่นเกมส์อย่างที่ชอบ

ระหว่างที่เล่นเกมส์แบบโดนจำกัดเวลา ระหว่างนั้น..

อาจจะได้เห็นหน้า ได้ยินเสียงพวกพี่ชายอยู่จากในทีวี

จะกำลังเหงาอยู่รึเปล่า..

ยังเจ็บแผลอยู่มั้ย...

อาหารโรงพยาบาลถูกปากมั้ย..

หรือเอาแต่จีบพยาบาลจนลืมไปว่ามีคนเค้าเป็นห่วง --*--..

ออกมาจากที่นั้นจะผอมลงเหมือนลิงมั้ย หรือหน้าตาจะดูฝืนๆ เหมือนพี่ชายนางฟ้า..

 

คิดถึง...

 

เป็นห่วง...

 

อยากไปหา...

 

ระหว่างนี้ ช่วงเวลานี้..

เด็กคนนั้นจะกำลังร้องเพลงเบาๆคลออยู่รึเปล่านะ...

Welcome back Tuekii Tuekii Angel ! !

I'm so happy to see you again ^_______________^

 

Fighting Oppa !

This world is so blind when you're not around (T_____T)"""

 

Fighting Oppa ! ! Fighting Super Junior ! !

 

Fighting you too ,Eunhyuk Oppa ! ! ! ^____________^

 

~fern~

 

เมื่อนางฟ้าจะกลับมาโปรดอีกครั้ง ครึ ครึ ครึ

พี่ชายนางฟ้าคนสำคัญของผม กำลังจะกลับมา กลับมาอย่างปลอดภัยและร่าเริง..

กลับมายยังที่ของพี่อีกครั้ง ครึ ครึ ครึ

วันนี้.. ลืมไปได้ยังไงกันนะ..

 

ลืมไปว่าวันนี้เป็นวันทำงานน่ะซิ ! ! ! !

เลยไปสายตั้งชม.แหนะ --*--

 

เป็นคนที่ไม่ตรงเวลาเลยซักครั้ง ครึ ครึ ครึ

 

ไม่ดีนะแบบนี้...

 

ครึ ครึ ครึ

ตอนนี้.. จิตใจของผมกำลังอ่อนไหว..

ครึ ครึ ครึ ผมไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น..

ทำให้ผมต้องออกไปเดินเล่นด้วยสายตาเฉยชา

  และเฉยเมยต่อโลกใบเดิม ครึ ครึ ครึ..

 

ภาคการศึกษาใหม่ที่กำลังคืบคลานเข้ามา

  จิตใจของผม.. จะตอบรับมันได้มากน้อยแค่ไหนกันนะ..

ผมควรจะตอบแทนอย่างไรนะ.. ตอบแทนอย่างไรดี

  สำหรับพวกพ้องของผม ความห่วงใยพวกนั้นผมควรตอบแทนมันอย่างไรดี..

 

ครึ ครึ ครึ ความห่วงใยพวกนั้นทำให้ผมเข้มแข็งขึ้นอย่างรวดเร็ว..

  ผมที่กำลังเข้มแข็งขึ้น เพียงเพราะพวกพ้องเหล่านั้น

 

และเพราะเหตุนั้น ผมจึงเศร้าใจเล็กน้อย

  เมื่อช่วงเวลาที่พวกพ้องของผมล้มลง ผมกลับไม่สามารถอยู่เคียงข้างได้เลย..

 

ผมขอโทษ.. อย่างน้อยที่สุดเมื่อผมไม่สามารถช่วยอะไรคนพวกนั้นได้ทางพฤตินัย

  ผมจะเข้มแข็งขึ้น เพื่อให้พวกพ้องของผมไม่ต้องเป็นห่วงผมและไม่สบายใจไปมากกว่านี้

  และเพื่อให้คนพวกนั้นรับรู้และวางใจว่า ทุกอย่างจะต้องไม่เป็นไรอย่างแน่นอน

 

เพื่อนพ้องของผม.. ทุกอย่างจะต้องไม่เป็นไรอย่างแน่นอน..

  ผมอยู่เคียงข้างคุณ สามารถเรียกหาผมได้ แม้เวลาที่คุณไม่มีเสียง

  ผมจะพยายามมองหาและอยู่เคียงข้างคุณ

รู้สึกเหมือนเป็นวันหยุดวันแรกของชีวิต ครึ ครึ ครึ

ช่างมีหลายเรื่องมากมาย ครึครึ สิ่งที่เรียกว่าชีวิต คือความวุ่นวาย..

ครึ ครึ ครึ.. ถึงแม้จะเป็นแบบนั้น.. สิ่งที่เรียกว่าชีวิตก็ยังคงต้องดำเนินไป..

ครึ ครึ ครึ มันต้องเป็นแบบนั้น แน่นอนที่สุด มันเป็นแบบนั้น..

 

ครึ ครึ ครึ ตอนนี้ผมอารมณ์ดี แม้จะอ่านหนังสือ แม้จะต้องทำอะไรมากมาย

แต่ผมก็อารมณ์ดีได้.. ครึ ครึ ครึ ทำไมกันนะ ครึ ครึ..

 

ครึ ครึ แม้ว่าโดยปกติแล้ว ผมมักอ่อนไหวและหดหู่ลงหลังจากอ่านหนังสือจบเล่มแล้ว..

ครึ ครึ ครึ แต่ค่ำคืนนี้ต่างออกไป.. ทำไมกันนะ ครึ ครึ ครึ

 

ขอบคุณเหล่าพวกพ้องที่อยู่เคียงข้างผม ครึ ครึ ครึ..

คนเหล่านี้ทำให้ผมเข้มแข็งขึ้นในเวลาที่รวดเร็วอย่างคาดไม่ถึง..

ครึ ครึ ครึ ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วง และความห่วงใยทั้งหมด ครึ ครึ

ผมที่กำลังเติบโต และเข้มแข็งขึ้น .. ครึ ครึ เพื่อตัวผมและพวกพ้อง..

 

เหล่าพวกพ้องของผมยินดีแก่ผม และห่วงใยต่อสิ่งที่ผมเผชิญไป..

ครึ ครึ ครึ ผมที่เข้มแข็งกำลังจะกลับมา ผมไม่ควรอ่อนไหว

  พวกพ้องของผมกำลังเฝ้ามองและเป็นห่วง ครึ ครึ ครึ

วันนี้อาจารย์ยอดถามนักศึกษาฝึกงานปีสี่ว่า คุณคิดว่าประสบความสำเร็จมนการฝึกงานหรือไม่ ?

ผมถามพี่อังค์ว่า " อย่างไรจึงจะเรียกว่าประสบความสำเร็จ "

" เฟรินได้อะไรกลับไปมั้ยล่ะ ถ้าไม่ได้ มาแล้วเหนื่อย เสียเวลา ความรู้ไม่ได้ อะไรก็ไม่ได้ แบบนั้นก็เฟล "

 

ลองกลับมาถามตัวเองในคำถามเดียวกันว่า " เราได้อะไรจากการฝึกงานครั้งนี้บ้าง "

กับอีกหนึ่งคำถามที่ว่า " เมื่อเจอเพื่อนที่ฝึกงานที่อื่น รู้สึกว่าเราควรจะอิจฉาเขา หรือเขาควรจะอิจฉาเรา "

  สำหรับผมเอง ผมไม่ทราบหรอกว่าใคร-ควร-อิจฉาใคร รู้แต่ว่าผมไม่อิจฉาใครเท่านั้นเอง

  ผมดีใจที่ได้ฝึกงานที่นี้ แม้จะไม่ได้จับแคด จับสเกตอัพ แต่ผมกลับได้อะไรบางอย่าง

  อะไรซักอย่างที่ผมเองก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร

 

  ผมคงไม่สามารถมองเห็นภาพรวมทั้งหมดของวิชาชีพนี้เพียงเวลา 2เดือน

  ในเมื่อหลายๆท่านต้องใช้เวลาหลายๆปี

  แต่อย่างน้อยผมก็ได้เห็นว่า การเป็นสถาปนิกไม่ใช่เพียงแค่นั่งออกแบบ ทำงานพรีเซนต์

  อยู่บนโต๊ะ แต่มันต้องหา ต้องดู ต้องรู้ การทำตัวตรัสรู้นั่งอยู่บนหิ้งมันไม่ช่วยอะไร

 

  รวมไปถึงการเข้าหาคนอื่น หลายครั้งที่ผมเบื่อกับการต้องมีปฎิสัมพันธ์กับคนอื่น

  แต่ที่นี้ทำให้ผมรู้ว่ามันไม่น่าเบื่อและน่ากลัว ของแบบนี้อาจขึ้นอยู่กับคน

  ( แต่คนที่นี้ใจดี ใส่ใจ และเป็นมิตรกับผมมากพอ )

 

  อาจารย์ยอดถามว่า " ถ้าเค้าได้เงิน แต่เราไม่ได้ล่ะ "

  ตราบเท่าที่เฟรินยังเรียนอยู่ เฟรินก็ยังผลาญเงินบุพการีอยู่

  ผมไม่ได้อดอยากเงิน แต่ผมแค่ต้องการความรู้

  ต้องการที่จะเติบโต เพราะงั้นในเรื่อนี้ผมว่า เงินยังไม่ใช่ประเด็น

 

  เสียใจหรือไม่ที่ฝึกงานที่นี้.. ไม่เลย แม้จะไม่ได้จับแคดอย่างที่พูดไปแล้ว

  แต่ผมรู้สึกว่าการเรียนรู้ที่นี้มันมีจุดประสงค์ มีเป้าหมาย

  ทุกอย่างที่ทำ ผมได้ทำมันด้วยตัวเอง และมีAdvicer คอยดูแล

  ไม่ใช่แค่นั่งเป็นเครื่องมือให้ใครใช้งาน มันทำให้ผมได้ทำความเข้าใจต่อสิ่งที่ทำ และสิ่งที่เห็น

  การได้ทำอะไรซักอย่างด้วยตัวเอง มันเป็นเรื่องสำคัญ ไม่ใช่หรอ ?

 

  วันแรกที่ผมไปที่นั่น คำหนึ่งคำที่อาจารย์ยอดเยี่ยมพูดแล้วมันอยู่ในหัวผมตลอดเวลา คือ..

  .. เราไม่ได้อะไร แต่เรากำลังจะสร้างคนขึ้นมาหนึ่งคน.. ทำให้มันเข้าใจและเห็นภาพรวมของวิชาชีพนี้ ให้มันรู้ว่าเราทำอะไรบ้าง..

  และช่วงแรกที่ผมต้องทำงานอย่างเหี่ยวๆ อาจารย์ยอดพูดมันกับผมและพี่น้ำ ว่า..

  .. ถ้าไม่รู้ ก็ถามพี่เค้า พี่เค้าไม่ได้ ผมก็ไม่ได้ แต่ประเทศชาติได้ ประเทศเรามีคนโง่พอแล้ว ..

  มันทำให้ผมรู้ว่า สิ่งที่น่ากลัวคือ ..การไม่รู้ และปล่อยให้มันไม่รู้ต่อไป .. ไม่รู้ก็ถาม ไม่เข้าใจก็ถาม ไม่แน่ใจก็ถามได้ ..

คนเราก็งี้.. ได้คืบ เอาศอก

อยากไปหา อยากเจอ อยากเห็นหน้า.. ช่วยเอาหน้าหล่อๆ

ออกมาจากโรงพยาบาลซะทีเถอะหอยทากน้อยๆ

 

ตอนนั้นจำได้ว่า บอกฝ้ายไปว่า..

  จะหมดหล่อก็ยอม อย่าตายเป็นพอ.. ตอนนี้แกรอดตายแล้ว ออกมาให้เห็นหน่อยเหอะ

  ไม่หล่อก็ยอม  ออกมาทั้งๆที่หนวดมันเฟิ้มๆก็ได้

 

พร่ำเพ้อ.. และ.. ไปทำงานต่อ T_____T

เค้าบอกว่าผม..

 

 

แอบจริงตรงประโยคสุดท้าย... โคตรจริง..

 

การฝึกงานดำเนินไปอย่างเรื่อยๆ.. มีคนที่ทำให้คิดว่า.. ผมอาจจะมองคนนี้.. แต่..

  ตั้งแต่เจอเรื่องของเด็กคนนั้น ก็..มองใครไม่ลงแล้ว

 

ถ้าในหัวของคนเรา มีแค่คนๆหนึ่ง มันก็ยากที่จะมานั่งคิดถึงคนอื่น.. มันก็แค่นั้นเอง

  ไม่รู้หรอกว่า จะเป็นแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความอยาก

  มันก็แค่เรื่องที่ผมตั้งใจจะปล่อยมันเอาไว้อย่างนั้น จนกว่าจะถึงวันหนึ่งในอนาคต มันจะเป็นยังไง

  ..สุดกว่าความคิดของตัวผมเองจะเอื้อมถึง..

 

 

 

TAG ให้เขียนความลับ 5 ข้อ ... by PJAY MEANS ALOT..

จริงอย่างที่คุณ PJAY MEANS ALOT พูด..

[ จะบ้าเหรอ..ความลับก็ต้องเป็นความลับเด้ จาเอามาบอกได้ไง.. ]

 

แล้ว.. งั้น.. พูดในเรื่องที่อาจจะมีคนรู้แล้ว แต่บางคนอาจไม่ทันสังเกตนะ..

 

1. ตอนนี้กำลังอยากรู้ภาษาเกาหลี ทั้งๆที่ตอนมัธยมพูดอย่างหัวเด็ดตีนขาดว่า

    [ กูเกลียดประเทศนี้ และจะไม่มีวันไปยุ่งกับมันเด็ดขาด ]

 

2. จนถึงตอนนี้ก็ยังฝันถึงคนๆ หนึ่งอยู่ แม้ว่าเรื่องของเราสองคนมันจะจบลงไปแล้ว

   เป็นความฝันที่เป็นการหลับฝัน.. แต่เรื่องดีๆที่ยังนึกถึงก็จะขอเก็บไว้ ^_______^

 

3. เป็นคนที่ชอบใครซักคนหรืออะไรซักอย่างเร็วมากๆ และจะจริงจังมากๆ แต่ก็จะเลิกชอบได้เร็วมากเหี้ยๆ

 

4. เวลาที่เงินในบัญชีน้อยกว่าที่คาดการณ์ไว้ หรือต้องจ่ายเงินกับอะไรซักอย่างที่ไม่ได้อยากจ่าย

    และคิดว่าไม่สมเหตุสมผลจะหงุดหงิดมากๆ สุดๆ

 

5. มักจะพูดกับตัวเองบ่อยๆ -- -- [ แอบอายนะข้อนี้ ]

 

จบ TAG ...

 

พูดถึงวันนี้ที่ออฟฟิตบ้าง.. วันนี้ไปสายเพราะเมื่อคืนกลับมาดึกมาก ไปตินเที่ยง กินข้าว แล้วทำงาน

  จารย์อังค์ถามว่าอยากฟังสถาปนิกต่อรองกับวิศวกรมั้ย แล้วก็ให้ไปฟังพี่หมูต่อรอง.. โคดไม่รู้เรื่อง..

  แล้วก็นั่งทำงานไปแบบง่วงๆ แล้วก็กลับมาบ้าน..

 

ยังนึกถึงตอนที่นั่งบนเครื่อง.. ตอนอยู่ 12วัน มันเฉื่อยมากๆเลยนะ ไม่ตื่นเต้น ตื่นมาก่อนคนอื่น

  ก็ออกไปเดินเล่น ซื้อนม ดูทีวี นั่งอ่านหนังสือ ตอนออกไปข้างนอกก็แค่เดินๆๆ

  ตอนนั่งรถไปแอร์พอร์ตก็ยังเฉยๆ เบื่อที่ไม่มีตังค์เท่านั้นเอง

  แต่ตอนที่เครื่องออกจากอินชอน ใจมันกระตุก.. เราจะไม่ได้เจอคิวแล้ว มันโหวงๆ ในใจ

  ช่วงเวลาในตอนนั้น ตื่นมาอยู่คนเดียว ออกไปเดินเล่น ไม่ต้องสนใจใครเท่าไหร่ คิดอะไรเงียบๆ

  ไม่มีใครรู้จัก ไม่มีใครสนใจ อากาศก็ดี ถามว่าเหงามั่ย.. มันเหงา แต่เหงาเพราะชนักปักหลัง

  ไม่ใช่เหงาที่อยู่คนเดียว ไม่เหมือนที่เป็นอยู่ทุกวัน มีคนเป็นร้อย แต่รู้สึกเหมือนไม่มีใคร

  แล้วเวลาคิดถึง.. เดี๋ยวก็ได้เจอ แต่ตอนนี้จะคิดถึงใคร.. ใจมันคิดถึงใครกัน...

 

คิดถึงท้องฟ้ากว้างๆที่ โยอิโดะ คิดถึงมุมมองจากหน้าต่างรถไฟใต้ดิน คิดถึงเวลาเล่นคอมแล้วมีพี่อาร์ต

  มีพี่นิกเดินมาหาเวลาพี่กลับหอ แล้วถามว่าวันนี้ไปไหน เจอมั้ย

  คิดถึงเวลาที่นอนไม่หลับแล้วพออกมาข้างนอกจะเห็นไอ่ตู่เล่นเนตแบบนอนสตอป

  คิดถึงการกินนมจากขวดที่ดูไฮโซทุกวี่วัน คิดถึงอากาศที่เหมือนติดแอร์เย็นเห้ยตลอดเวลา

  คิดถึงเวลาที่หนาว แต่ไม่อยากได้อะไรนอกจากกอดลัคกี้แล้วนึกถึงเจ้าของชื่อของมัน

  คิดถึงทงเฮ ฮยอง เรียว และซูจูเมมเบอร์ที่มักเดินโฉบยาม -แดก- มาม่า หรือทำอะไรทุเรศๆ อยู่

  คิดถึงหนุ่มหน้ามึนๆ ที่กลับมาตอนตีสี่ แล้วเดินตัวสูงๆ หน้ามึนๆ โฉบหลังไปเข้าห้อง

  คิดถึงโซลเวลากลางคืน เดินเล่นอยู๋แบบนั้น..

 

ตอนนี้กินน้ำเจ๊ก็ไม่อร่อย อยากกินนมเย็นๆแบบนั้นอีก.. อยากไปหาคยูฮยอนอีก

  เฟรินลืมบอกแม่ลัคกี้..ว่าให้แม่เข้มแข็งเอาไว้ เพราะลูกชายแม่มันตื่นมาซนได้แล้ว ^____^

 

เฟรินดีใจที่ได้กลับมาที่บ้าน แต่เฟรินก็อาวรณ์ช่วงเวลา 12วันนั้นไม่ต่างกัน..

 

ผมกลับมาแล้วสิ่งมีชีวิต...

วันเวลาที่ฝนตก... จริงๆแล้วผมชอบฝน.. เวลาที่ฝนตก

ผม.. รู้สึกดีขึ้น...

 

หลายสิ่งที่เกิดขึ้นบนโลก ไม่ได้ถูกต้องเสมอไป

หลายอย่างเป็นความผิดพลาด..

อาจมีความสวยงามบนความผิดพลาดนั้นก็เป็นได้.. จรืงมั้ย.. ^_____^

 

ผมใจเย็นลงบ้างแล้ว..

เพราะฝน... ผมจะยิ่ม เพื่อให้วันนี้เป็นวันที่ดี

เสี่ยงหรือไม่ในสิ่งที่ผมกระทำ..

 

คนเราเกิดมาพร้อมความเสี่ยง

และใช้ชีวืตอยู่บนความเสี่ยงเหล่านั้น..

 

ผมก็แค่เดินลงไปบนทางที่เสี่ยงมากขี้น..

ทำไมกันผมถึงต้องสูญเสียโอกาสไปกับเรื่องความปลอดภัยบ้าๆ

ทั้งที่ของพวกนั้นไม่มีอยู่จริงตั้งแต่แรก..

 

ถ้าผมไม่เสี่ยงทำสิ่งที่ทำอยู่ในตอนนี้..

ผมอาจจะถูกรถชนตายในวันพรุ่งนี้ ก่อนที่ผมจะมาที่นี้ก็ได้..

 

ไม่มีใครรู้หรอก.. แม้แต่ตัวผมเอง.. ก็ไม่รู้

 

ผมอาจจะเด็กเกินกว่าจะเข้าใจถึงความสัมพันธ์

ของสิ่งที่เรียกว่ากำไร และขาดทุนในการใช้ชีวิต

หลายคนบอกว่า สิ่งที่ผมทำในตอนนี้.. มันไม่คุ้มเลย

 

แต่อย่างน้อย.. ผมก็เด็กพอ ที่จะรับรู้ได้ว่า

.. ผมต้องการอะไร ..

และผมก็เด็กพอที่จะบ้าบอ ทำตามสิ่งที่ตัวเองต้องการ

ไม่ว่าจะมีใครเห็นด้วยหรือไม่..

 

 

 

 

 

 

 

ผมขอโทษ.. ถ้าได้ทำร้ายใครลงไป..

 

ผมเสียใจจริงๆ

 

ผมจะพยายามคิดให้มากกว่านี้ เพื่อให้ทุกอย่างดีขึ้น

แต่ได้โปรดให้อภัยในการกระทำของผมด้วย..

 

ผมคงไม่ได้เกิดมาเพื่อเปลี่ยนแปลงโลกทั้งใบ

แต่อย่างน้อยที่สุด..

 

ผมก็แค่อยากหมุนโลกใบเล็กๆ ของผม ด้วยตัวผมเอง..

Many things go wrong..

 

I don't know where I am..

I don't know why I am..

 

And nothing give me answer as I can't answer myself about this fuck.

 

Hyung.. Am I wrong.. ? ?

 

I don't knw why i said like this but i didn't comfrt in anyway..

 

Today's sun seem to shine like everyday.

But this tiny sun is gonna be fall..