เมื่อปีก่อน.. คืนหนึ่งในเดือนเมษายน คืนวันที่ 19 ของหนึ่งเดือนหลังจากที่เราได้เจอกัน

 

เฟรินคิดถึงใครคนหนึ่ง..

 

เฟรินคิดถึง..

เฟรินเป็นห่วง..

 

 

จนกระทั่ง..เฟรินเห็นภาพเด็กคนนั้น ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว เดินอยู่ท่ามกลางคนหลายคน

เฟรินได้แต่มองเด็กคนนั้น เหมือนที่ทำเสมอ..

เฟรินไม่ได้เรียก ไม่ได้พูด..

 

เฟรินแค่ยืนมองเด็กคนนั้น จวบจนเราสบตากัน

เด็กคนนั้นเปิดยิ้มสดใสในแบบที่เฟรินไม่เคยเห็น

เด็กคนนั้นเปิดยิ้มหวานในแบบที่ทำให้เฟรินแสบตา

 

เด็กคนนั้นเดินฝ่าคนเป็นสิบ เพื่อเดินตรงมาทางนี้

เด็กคนนั้นเดินมาอย่างไม่ลังเล เพียงเพื่อมองสบตา

แล้วบอกเฟรินว่า..

 

 

.. ผมปลอดภัยแล้วครับ ..

 

เฟรินรักเด็กผู้ชายคนนั้น..

เหมือนที่ทุกคืนวัน ที่คำว่า"รัก" มันไม่ว่างเปล่าเหมือนที่เฟรินให้กับใครหลายคน

เพราะคำว่า "รัก" ในความหมายนี้ มันจะยังคงอยู่กับเด็กคนนี่ไม่ว่าเมื่อไหร่

 

เฟรินไม่เคยเชื่อในพระเจ้า เฟรินเลิกเชื่อไปนานแล้ว

เฟรินไม่เคยเชื่อในปาฏิหารย์หรือพรหมลิขิต เพราะมันไม่มีอะไรที่มั่นคงพอให้เชื่อ

 

จนวันที่เราได้สบตากัน คนที่ทำให้เฟรินน้ำตาคลอเพียงเพราะเรามองเห็นกัน

คนที่ยิ้มเบาบางให้กับอากาศรอบตัว เพียงยื่นมือมาเพื่อให้เฟรินจับมันเอาไว้

คนที่เปิดยิ้มจางหวานให้กับสายลมแสงแดด เพียงลดสายตาลงมามองเห็นกัน

 

 

 

 

คนที่ทำให้เฟรินรู้สึกว่าเฟรินตัวเล็กนิดเดียว..

 

 

จนเขากลายเป็นคนที่..

 

คนที่เฟรินอยากให้พระเจ้ามีจริงเพื่อคุ้มครองเด็กคนนั้นให้ปลอดภัยเสมอ

คนที่เฟรินอยากให้มีปาฏิหารย์เพื่อให้ความบังเอิญทำให้เราได้พบกัน

คนที่เฟรินอยากให้พรหมลิขิตมีจริงเพื่อให้เรา... เป็น"เรา"