*วันนี้.. โหมดหยาบคาย ใครไม่อยากอ่านให้ระคายตาก็ข้ามไปเลย.. *

 

ป่วยทางจิตว่ะ เชี่ยเอ๊ย ! แม่งนึกว่าจะเลิกบ้าไปตั้งแต่เมื่อวาน ทำไมวันนี้มันต้องมีเรื่องแบบนี้ขึ้นมาอีกวะ

 

ก็พอจะเข้าใจสัจธรรมโลกไม่ยุ่งแล้วได้มะ อยากได้จากกูเมื่อไหร่ก็บอกละกันนะ ไม่เข้าไปเสือกโดยไม่จำเป็นแล้ว

จะน้อยใจ จะเสียใจ อยากเป็นอะไรก็เชิญ.. จะตอแหลซอฟท์ให้ เอาเท่าไหร่ก็บอก !!!!!!!!!

 

เมื่อวานป่วยหนัก เพราะป่วยทางกายรึเปล่าไม่รู้ จิตเลยป่วยตาม ต้องโทรไปฟื้นฟูสุขภาพจิตกับพี่อาร์ต

แน่นอนว่าพี่อาร์ตได้ตอบรับสายโทรเข้าของน้องสาวคนนี้อย่างอบอุ่นเป็นเวลา 1ชั่วโมง 20นาที

อนนี่ ~ อย่างน้อยอาร์ตอนนี่ก็ไม่บอกว่าผู้บ่าวเป็นเรื่องไร้สาระ และความพยายามของผมต่อสิ่งต่างๆ เป็นเรื่องที่ดี

ทำให้ไม่ต้องฝันร้ายไปหนึ่งคืน..

 

รู้สึกดีที่มีพี่อาร์ตอยู่บนโลก ผมไม่รู้ว่าอีกหลายวัน เดือน ปีผ่านไปมันจะเป็นยังไง

แต่ผมก็อยากให้ความรู้สึกขอบคุณสิ่งดีๆ บนโลกมีอยู่นานที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

 

รู้สึกภูเขาที่มันกองๆอยู่ หนักกว่าไขมันที่อยู่น่องอีก --*-- เชี่ย... เรื่องเหี้ยๆ ทั้งนั้น

 

บางทีผมอาจไม่เคยพูดมันออกมาก็ได้ ผมเกลียดโลกใบนี้ เบื่อมันเต็มทีแล้ว ผมไม่เข้าใจว่าเรื่องบ้าๆ พวกนี้มันเกิดจากอะไร

ผมนึกไม่ออกว่าทำไมทุกๆ คนถึงมองไม่เห็นมัน หรือจริงๆแล้วทุกคนมองเห็นมันแต่พยายามจะหลบเลี่ยง หรือไม่ใส่ใจ

ผมไม่รู้ ไม่เข้าใจ นึกไม่ออก คำว่าสัจธรรม ความเป็นจริง ธรรมชาติ เรื่องธรรมดา เป็นคำที่มีไว้เพื่อให้เราเพิกเฉย และไม่ต้องใส่ใจต่อสิ่งเหล่านั้นหรือ ?

ผมไม่ต้องการจะกล่าวโทษใคร เพราะผมว่า คนที่กำลังมองเห็นมันและรู้สึกต่อมัน ก็กำลังเศร้าด้วยกันทั้งนั้น

 

คนทุกคนแบกรับความเศร้าเอาไว้ไม่ต่างกัน .. ผมว่านะ

 

มันเศร้าถ้าต้องกล่าวโทษใคร ในเมื่อผมเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าใคร พากันสกปรกแบบนั้น ใช้ได้ที่ไหน..

แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็เกลียดที่มันไม่เคยเปลี่ยน ทุกคนยังคงเหยียบย่ำบนความเศร้านั่นซ้ำๆ

หรือเพราะพวกเราเศร้าเกินกว่าจะสนใจความเศร้าของโลกใบนี้ ที่แบหกรับความเศร้าเหี้ยๆ ที่มันทับถมกันอยู่ ?

 

ถ้าไม่มีผู้บ่าว และคนที่ทำให้ผมได้เห็นเรื่องดีๆ และมีความรู้สึกขอบคุณต่อโลกใบนี้ ผมคงกลายเป็นฆาตกรต่อเนื่อง ทำลายล้างโลกนี้ไปแล้ว..

 

ตอนนี้ผมเริ่มไม่อยากมีอนาคต แค่อยากนอนป่วยอยู่ในโรงพยาบาลแล้วมีผู้บ่าวตาคมนั่งเฝ้าไข้ข้างๆ (ฝันละ)

ผมอยากได้แค่นั้น โลกมันจะเศร้าแค่ไหนก็ช่างแม่ง แค่ยิ้มให้กับตัวเอง ยิ้มให้ผู้บ่าวและคนที่ทำให้โลกของผมไม่เศร้า..แค่นั้น

เงินเดือนไม่เอาก็ได้ แค่อยากยิ้มให้ได้ไปวันๆ มันคงเป็นคำขอที่มากเกินกว่ามนุษยชาติจะขอได้.. ผมเริ่มเชื่อแบบนั้น

 

จริงๆแล้วผมเลิกเชื่อในสิ่งอื่นตั้งแต่อายุ 11 ( ถ้าจำไม่ผิด )

ไม่ว่าจะเทวดา หรือพระผู้เป็นเจ้าอะไรก็ตามแต่ บางครั้งผมอยากเชื่อ แต่หลายครั้งที่ผมเชื่อไม่ได้

ผมจำไม่ได้ว่าในตอนนั้นผมขออะไรต่อสิ่งที่เรียกว่า สิ่งศักดิ์สิทธิ์ แต่ผมขอมันมาตลอด และไม่เคยได้มันกลับมาเลย

ผมเลยเลิกสนใจ และเพิกเฉยต่อการอ้อนวอนใดๆ

จนถึงอายุ 21 เวลานี้ ผมเริ่มหมดศรัทธาในสิ่งที่เรียกว่า "คน" ไปด้วย มันเป็นเรื่องน่าเศร้า แต่มันก็ยังเกิดขึ้น

ผมยังคงเชื่อโดยสนิทใจว่า เรื่องของวันนี้ พรุ่งนี้ และเมื่อวาน ไม่มีความสัมพันธ์กัน สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ อาจเป็นเรื่องที่เชื่อถือไม่ได้ในวันพรุ่งนี้..

ดังนั้น นอกจากตัวเองแล้ว ผมไม่เคยวางใจเชื่อในสิ่งอื่นได้อีกแล้ว มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมไม่แน่ใจ

 

พอเถอะ.. ผมควรจะไปอ่านหนังสือมากกว่าสนใจความรู้สึกบ้าบอที่ทำให้ฝันร้าย เชี่ยเอ้ย ~

 

 

ไม่มีหัวข้ออีกหนึ่งครั้ง ~ 

เพราะมันไม่มีอะไรพิเศษเกิดขึ้น มีแค่รอยยิ้มให้แดด ลม ฝนในวันนี้เท่านั้นเอง

 

ทำไมกันนะ...

 

ผมก็แค่อยากจะคิดถึงมัน แล้วยิ้มให้กับมันเท่านั้นเอง..

 

เท่านั้นจริงๆ ต้งแต่เมื่อวานที่อยู่ดี พอเดินเข้าไปกินข้าวใน MK ก็เปิดเพลง Endress Moment

ได้เห็นรอยยิ้ม ของคนที่อยากจะเจอ

วันนี้ไปเดินเล่น ลองเสี่ยงดวงดูกับของเล่นะไรซักอย่าง.. ผมไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไร

แต่คำทำนายที่มันออกมาคือ Come closer ล่ะ...

 

คุณว่า.. คำอธิษฐานของผมมจะใกล้ความเป็นจริงเข้ามารึยังนะ..

เรื่องน้ำเน่าแบบนี้ กลับทำให้วันนี้ของผม มีรอยยิ้ม ..แปลกดีนะ..

 

ผมก็แค่ชอบมองรอยยิ้ม ของเด็กตาคมคนนั้นเท่านั้นเอง

คุณ.. เคยอธิษฐานไหม..

คำขอ คำอิษฐาน.. อะไรพวกนั้น

 

คุณอยากให้มันเป็นจริงไหม..

 

ถามโง่ๆ เนอะ ใครๆก็ต้องอยากให้คำอิษฐานของตัวเองเป็นจริงแน่อยู่แล้ว..

แม้แต่ผมเองก็เถอะ..

 

คำอธิษฐานในวันคริสมาสต์.. ผมไม่ใช่คริสตังหรือคริสเตียนนี่.. แล้วคำขอของผมจะเป็นจริงได้ไหม

ขอกับพระผู้เป็นเจ้าหรือ ยิ่งไม่ได้ใหญ่เลย ผมเป็นเด็กไม่ดีนี่ ก็ในเมื่อผมเป็นทั้งพินอคคิโอ หัวขโมย แล้วอะไรอีกตั้งหลายอย่าง

 

แต่ผม.. อยากให้มันเป็นจริงนะ

 

ทำยังไงดีนะ ผมควรจะทำยังไงดี 

 

เราไม่เจอกันนานทีเดียว นิขขิคุง...

ขอบคุณพิรัลยาที่ลงนามด้วย ~ .. ดูกันไปหลายคน มันเม้นท์คนเดียว.. นี่มันบล๊อกผีสิงหรือ ??

นิขขิคุง.. เราต้องทำพิธีเชิญวิญญาณไหม ??

 

เอาเถอะครับ.. ไม่ใชเรื่องเลยที่จะเอามาประชดกันแบบนั้น..

ผมแค่เซวเล่นเท่านั้นเอง...

 

จริงๆแล้ว.. ผมเข้ามาหานิขขิคุงเหมือนกกันนะ เพียงแต่ไม่ไดเขยนอะไรลงไป..

เพราะว่า.. นั่นสินะ.. เพราะอะไรกันนะ..

 

 

ผมก็แต่เศร้าเท่านั้นเอง.. ผมไม่รู้หรอกว่าทำไมถึงเศร้า

ผมกแค่รู้สึกแบบนั้น..